Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Επίθεση των mainstream ΜΜΕ σε χρήστες του twitter που αντιδρούν στην επέμβαση στη Συρία. Είναι «συνομωσιολόγοι» και «ρομπότ»!



Η ιστοσελίδα του BBC ασχολείται με εκείνους τους «ακτιβιστές με επιρροή» στον χώρο των social media που δεν συντάσσονται με την «σιγουριά» των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας για το περιστατικό με τα χημικά στην Douma στις 7 Απριλίου.
Οι ακτιβιστές αυτοί, συνεχίζει το BBC, θεωρούν ότι το περιστατικό αυτό ήταν σκηνοθετημένο ή ήταν μια επιχείρηση "false flag", η οποία διεξήχθη από ομάδες τζιχαντιστών ή κατασκόπους για να ρίξουν την ευθύνη στην κυβέρνηση του Assad και να παράσχουν μια δικαιολογία για παρέμβαση από την Δύση.

Η ομάδα αυτή περιλαμβάνει ακτιβιστές που αυτοαποκαλούνται "anti-war" και ανθρώπους που αποκαλούνται "ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι", ενώ αρκετοί έχουν λογαριασμό στο Twitter με ακόλουθους που φθάνουν μέχρι και εκατοντάδες χιλιάδες.
Το δίκτυο των ακτιβιστών περιλαμβάνει ανθρώπους όπως η Vanessa Beeley η οποία έχει περισσότερους από 30.000 ακόλουθους στο Twitter και γράφει για ένα ενημερωτικό δελτίο που το Media Bias / Fact Check (που «μετράει» τις ιστοσελίδες με τον δείκτη «δεξιά/αριστερά») χαρακτηρίζει "ιστοσελίδα συνωμοσιών και εικασιών" με "ακροδεξιά μεροληψία".

Απαντώντας η Beeley σε μια λίστα με ερωτήσεις, χαρακτήρισε την ιστορία του BBC Trending μια «κραυγαλέα προσπάθεια φίμωσης της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας».
Η Beeley δίνει ομιλίες και κάνει εμφανίσεις στα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του ρωσικού κρατικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού Russia Today.
Αλλά υπάρχουν και άλλοι ακτιβιστές με επιρροή που είναι λιγότερο γνωστοί.

Η Sarah Abdallah (@sahouraxo στο Twitter) έχει περισσότερους από 125.000 ακόλουθους, μεταξύ των οποίων περισσότεροι από 250 δημοσιογράφοι από mainstream media. Ο αριθμός των ακολουθών της είναι συγκρίσιμος με εκείνον των δημοσιογράφων του BBC που κάνουν τακτικά ρεπορτάζ για τη Συρία, όπως ο συντάκτης του BBC Middle, East Jeremy Bowen (167.000) και η επικεφαλής διεθνής ανταποκρίτρια του BBC, Lyse Doucet (142.000).
Η Abdallah στο προφίλ της στο Twitter, περιγράφει τον εαυτό της ως "ανεξάρτητη Λιβανέζα γεωπολιτική σχολιάστρια", αλλά αν και δεν φαίνεται να έχει κάποια δημοσίευση πέρα από τις πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα tweets της έχουν αναφερθεί από mainstream ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Ο λογαριασμός της Sarah Abdallah είναι, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της ηλεκτρονικής ερευνητικής εταιρείας Graphika, ένας από τους σημαντικότερους λογαριασμούς των social media στην διαδικτυακή συζήτηση για τη Συρία και συγκεκριμένα σχετικά με την επίθεση με χημικά του 2017 και την φερόμενη «οργάνωση διασωστών» με το όνομα Συριακή Πολιτική Προστασία, της οποίας οι εργαζόμενοι είναι ευρέως γνωστοί ως "λευκά κράνη" (White Helmets).
Η Graphika διαπίστωσε ότι ο λογαριασμός της Sarah Abdallah ακολουθείται κυρίως από μια σειρά διαφορετικών ομάδων συμφερόντων: υποστηρικτές του παλαιστινιακού αγώνα, Ρώσους και συμμάχους τους, λευκούς εθνικιστές και εκείνους της alt-right, συντηρητικούς υποστηρικτές του Τραμπ, ακροδεξιές ομάδες στην Ευρώπη και θεωρητικούς συνωμοσίας.

Αυτές οι ομάδες συνέβαλαν στη δημιουργία του Hashtag #SyriaHoax μετά την επίθεση με χημικά στην πόλη Khan Sheikhoun στις αρχές Απριλίου του 2017, που θεωρήθηκε fake ή hoax.

Την ίδια ώρα η χρήστης του Twitter @Partisangirl μετά τις κατηγορίες από την βρετανική κυβέρνηση ότι είναι ρώσικο bot, απάντησε με μια εικόνα του εαυτού της, δηλώνοντας: "Είμαι άνθρωπος. Δεν είμαι μηχανή! Ματώνω".
Υπάρχουν όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι η βρετανική κυβέρνηση επισημαίνει  πραγματικούς ανθρώπους ως bots, με βάση τις μη mainstream και ενοχλητικές απόψεις τους.

Ο Guardian αναφέρει ότι η χρήστης του Twitter @Partisangirl κατηγορήθηκε ότι είναι ρωσικό bot που διοχετεύει παραπληροφόρηση στα social media απαντώντας στην υπόθεση δηλητηρίασης του Skripal.

Απαντώντας, η @Partisangirl αποκάλυψε ότι είναι δημοσιογράφος και το πραγματικό της όνομα είναι Maram Susli. Είπε ότι είναι στην πραγματικότητα ένα ζωντανό ανθρώπινο ον και όχι ένα bot - όπως ισχυρίζονται οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι του Ηνωμένου Βασιλείου.

ΚΟ / από εδώ κι εδώ

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Αποστολή της Generation Identity στις Άλπεις για να εμποδίσουν παράνομους μετανάστες


Περίπου 100 ακτιβιστές του κινήματος Generation Identity (GI -"Γενιά της Ταυτότητας") προσπάθησαν το Σάββατο να μπλοκάρουν μια δίοδο στις γαλλικές Άλπεις που χρησιμοποιούν οι λαθρομετανάστες σε μια προσπάθεια να «εξασφαλίσουν ότι κανένας παράνομος μετανάστης δεν θα μπορεί να επιστρέψει στη Γαλλία».

Τα μέλη της Generation Identity περπάτησαν μέσα από το χιόνι μέχρι το Col de l'Echelle κοντά στα σύνορα με την Ιταλία όπου σχεδιάζουν να περάσουν τη νύχτα.

Η δίοδος είναι ένα "στρατηγικό σημείο διέλευσης για τους παράνομους μετανάστες" που εισέρχονται από την Ιταλία, δήλωσε ο εκπρόσωπος της GIRomain Espino, στο AFP, επικρίνοντας αυτό που ονομάζει "έλλειψη θάρρους των δημόσιων αρχών".

«Με λίγη βούληση, μπορούμε να ελέγξουμε τη μετανάστευση και τα σύνορα», πρόσθεσε.

Η ομάδα - κυρίως από Γάλλους αλλά και Ιταλούς, Ούγγρους, Δανούς, Αυστριακούς, Άγγλους και Γερμανούς – σχεδιάζουν να δημιουργήσουν ένα "συμβολικό σύνορο" χρησιμοποιώντας πλαστικό συρματόπλεγμα. 

 
Ο Espino δήλωσε ότι οι ακτιβιστές θέλουν "να εξηγήσουν στους δυνητικούς μετανάστες ότι είναι απάνθρωπο να κάνουν τους ανθρώπους αυτούς να διασχίσουν τη Μεσόγειο ή τις Άλπεις που καλύπτονται από χιόνι πιστεύοντας ότι αυτές οι διαδρομές δεν είναι επικίνδυνες".

"Δεν πρόκειται να βρουν το Ελ Ντοράντο, είναι ανήθικο, όσοι πληρώνουν γι’ αυτό είναι οι Γάλλοι", πρόσθεσε.

Το προηγούμενο έτος, οι γαλλικές Άλπεις γνώρισαν απότομη αύξηση των αφίξεων νέων παράνομων μεταναστών, κυρίως από τη Γουινέα και την Ακτή του Ελεφαντοστού.

Σύμφωνα με τις αρχές, 1900 παράνομοι μετανάστες απεστάλησαν στην Ιταλία το 2017 σε σύγκριση με 315 το προηγούμενο έτος.
Η μετανάστευση παραμένει ένα μεγάλο ζήτημα κατά μήκος των γαλλο-ιταλικών συνόρων, δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών Gerard Collomb την Παρασκευή το βράδυ, αναφέροντας ότι σε περίπου 50.000 άτομα αρνήθηκαν την είσοδο το 2017.


Από την πλευρά της η Γενιά της Ταυτότητας δήλωσε ότι ομάδες θα περιπολούν την περιοχή και θα σταματούν κάθε προσπάθεια να εισέλθουν άτομα παράνομα στη Γαλλία στα πλαίσια της αποστολής “Defend Europe”.

Από το καλοκαίρι του 2017, η ροή των παράνομων μεταναστών που χρησιμοποιούν αυτό το πέρασμα έχει αυξηθεί συνεχώς. 

Περισσότεροι από 2000 παράνομοι μετανάστες έχουν ήδη επίσημα καταγραφεί. Πόσοι πραγματικά έχουν περάσει; Η κυβέρνηση του Macron αρνείται να διασφαλίσει τα σύνορα: θα αποδείξουμε ότι εάν υπάρχει η βούληση, αυτό είναι απολύτως εφικτό. Αντί να δίνουν χρήματα για τη δημιουργία νέων κέντρων υποδοχής για αυτούς τους μετανάστες, ας ενισχύσουν τον προϋπολογισμό της συνοριακής αστυνομίας.

Εμείς απαιτούμε το τέλος της μαζικής μετανάστευσης και το οριστικό κλείσιμο του περάσματος Col de lchelle. Δεν πρέπει να επιτρέπεται στους μετανάστες να εισέλθουν παράνομα στη Γαλλία μέσα από τη διαδρομή αυτή. Οι Γάλλοι δεν θέλουν άλλη μετανάστευση! Αυτοί οι παράνομοι μετανάστες δεν πρέπει να είναι ούτε στη Γαλλία ούτε στην Ιταλία, αλλά στη χώρα καταγωγής τους. Η επιχείρηση Defend Europe "Άλπεις" ξεκίνησε!
 



KO / από εδώ κι εδώ

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Θρηνεί το Al-Jazeera γιατί η δημοτικότητα του Enoch Powell και της "ρατσιστικής του ομιλίας" είναι ανησυχητική


Διαβάζουμε μερικά που γράφει το καταριανό κανάλι:

Δεν έχουν υπάρξει «ποτάμια αίματος» στη Βρετανία, αλλά ο Enoch Powell και ο ρατσιστικός του λόγος είναι ακόμα δημοφιλής.
Στις 20 Απριλίου 1968, πριν από πενήντα χρόνια, ο Βρετανός Υπουργός Άμυνας Enoch Powell έδωσε τη διάσημη ομιλία "ποτάμια αίματος".

Για να σηματοδοτήσει τα πενήντα χρόνια αυτής της ομιλίας, το BBC πήρε την απόφαση να την μεταδώσει ολόκληρη για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο.

Αυτή η απόφαση προκάλεσε την αγανάκτηση εκείνων που θα ήθελαν να ξεχάσουμε ότι αυτή η ομιλία ήταν πολύ δημοφιλής εκείνο τον καιρό.

Σχεδόν το 74% των Βρετανών συμφώνησε μαζί του ότι " σε 20 χρόνια, οι μαύροι θα κυριαρχήσουν επάνω στους λευκούς στη χώρα» (...)

Διάφορες προσωπικότητες τον υποστήριξαν δημοσίως. Ο Eric Clapton, ο διάσημος κιθαρίστας, υπερασπίστηκε τον Powell στη σκηνή το 1976 και ζήτησε από τους «ξένους» να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Ο πρώην χαρισματικός ηγέτης των Εργατικών, Michael Foot, τον ονόμασε «εξαιρετική προσωπικότητα» και χαρακτήρισε την απομάκρυνσή του από το Συντηρητικό Κόμμα ως μια «τραγωδία». Παρόλο που η ιδέα δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ο Πάουελ είχε προτείνει τη δημιουργία ενός «Υπουργείου Επανα-μετανάστευσης» για να οργανώσει «εθελοντικούς επαναπατρισμούς» .

Τον Ιούλιο του 1969 ο Guardian, ο οποίος επέκρινε την ομιλία του Πάουελ και τις «παραπλανητικές του στατιστικές», έθεσε την ακόλουθη ερώτηση: «Δεν θα ήταν ευκολότερο να μειωθεί η δυστυχισμένη συγκέντρωση των έγχρωμων κοινοτήτων σε ορισμένα μέρη της χώρας με "εθελοντικό επαναπατρισμό" και όχι με μια πολιτική διασποράς των μεταναστών σε όλη την επικράτεια;"

Το 2012, ο συντηρητικός υπουργός Εξωτερικών Iain Duncan Smith είχε γράψει τον πρόλογο σε μια νέα συλλογή δοκιμίων, στην οποία εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον Powell. Δεν ενέκρινε τον φλεγμονώδη τόνο της ομιλίας, αλλά θεώρησε ότι ο Powell δεν ήταν ρατσιστής. Νέοι Συντηρητικοί λένε επίσης, κατ 'ιδίαν , ότι το σύνθημα «ο Powell είχε δίκιο» δεν πρέπει να αφεθεί στην άκρα δεξιά. (...)

Ο Enoch Powell (1912 – 1998) ήταν Βρετανός πολιτικός, κλασικός φιλόλογος, (έγινε καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών στα 25 του χρόνια!) ποιητής και συγγραφέας. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στον βρετανικό στρατό φτάνοντας μέχρι το βαθμό του ταξιάρχου στα 30 του. Για 24 χρόνια ήταν βουλευτής των Συντηρητικών, έχοντας διατελέσει και υπουργός Οικονομικών το 1957 και Υγείας το 1960.

Έμεινε περισσότερο γνωστός για τον μνημειώδη λόγο του «Ποταμοί Αίματος» ('Rivers of Blood') από την Αινιάδα του Βιργιλίου, τον οποίον εκφώνησε στις 20 Απριλίου 1968, στο Birmingham, στην πόλη που γεννήθηκε.

Ήταν η εποχή που το Εργατικό κόμμα ετοιμαζόταν να ψηφίσει τον νόμο των λεγομένων «Φυλετικών σχέσεων» (Race Relations Bill). Το Συντηρητικό κόμμα αντιτίθεται στον νόμο και συγκαλεί Κεντρική Επιτροπή στο Birmingham. Ο Enoch Powell πηγαίνει εκεί και προκαλεί σεισμό, καθώς με τον «προφητικό» του λόγο προειδοποιεί για αυτό που θα ερχόταν στο μέλλον: η μετανάστευση θα προκαλέσει ολική μεταμόρφωση της Βρετανίας, οι Άγγλοι θα ζήσουν σε πόλεις-γκέτο, περικυκλωμένοι από τους μετανάστες, προσθέτοντας ότι ήδη υπάρχουν περιοχές όπου οι λευκοί Άγγλοι είναι μειονότητα. Ζήτησε να κλείσουν τα σύνορα στους μετανάστες και να υπάρξουν απελάσεις, αλλιώς θα υπάρξουν «ποταμοί αίματος» στην Βρετανία σε λίγες δεκαετίες.

Περισσότερα εδώ.


ΚΟ / από εδώ

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

ΗΠΑ: Η τραγική κατάληξη της «μοντέρνας» «διαφορετικής» οικογένειας αφήνει πολλά ερωτηματικά


Η οικογένεια Hart προβαλλόταν ως η εικόνα μιας «διαφορετικής» «μοντέρνας» οικογένειας, με δύο λευκές μητέρες και έξι υιοθετημένα μαύρα παιδιά.

Η οικογένεια φωτογραφιζόταν να τυλίγουν τα χέρια τους ο ένας με τον άλλον και μερικές φορές κρατώντας πινακίδες που έγραφαν: "Η αγάπη είναι πάντα όμορφη" και "δωρεάν αγκαλιές". Μια τέτοια φωτογραφία ενός από τα παιδιά τους, του Devonte έγινε viral το 2014.
Αλλά κάτω από την ιδανική επιφάνεια, υπήρχαν κραυγές για βοήθεια από τα παιδιά, αναφορές από γείτονες και ισχυρισμοί για κακοποίηση παιδιών. Οι γείτονες περιέγραψαν ανησυχητικές συναντήσεις με παιδιά που φώναζαν για βοήθεια και ζητούσαν φαγητό, μια εκ των οποίων προκάλεσε αναφορά στην Υπηρεσία Προστασίας του Παιδιού το Μάρτιο λίγο πριν το αυτοκίνητο SUV της οικογένειας πέσει σε έναν γκρεμό στη Βόρεια Καλιφόρνια.

Περίπου τέσσερις μήνες πριν από τη θανατηφόρα συντριβή, ένας άνδρας έκανε μια κλήση στο 911 (άμεση δράση) σχετικά με την οικογένεια, αναφέροντας μια από τις προσπάθειες των παιδιών για βοήθεια. Η κλήση κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την Τετάρτη από την περιφερειακή υπηρεσία έκτακτης ανάγκης της κομητείας Clark της Ουάσινγκτον.

"Υπάρχουν μερικά παιδιά που πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα κακοποιημένα", δήλωσε ο άντρας τον Νοέμβριο.
Ανέφερε ένα ανησυχητικό γεγονός, στο οποίο ένα από τα παιδιά ήρθε στο σπίτι της κόρης του - που ζούσε δίπλα στους Χάρτς - ζητώντας βοήθεια στις 2 π.μ.

Ήταν ένα από τα τουλάχιστον τέσσερα γεγονότα στα οποία τα παιδιά είχαν φανεί ότι είχαν πει σε άλλους ενήλικες για τα προβλήματα στο σπίτι σε μια υπόθεση που έθεσε ερωτήματα σχετικά με την οικογένεια καθώς και το τι προηγήθηκαν του τραγικού συμβάντος.

Στις 26 Μαρτίου, το SUV της οικογένειας Hart βρέθηκε ανάποδα σε μια ακτογραμμή στην Καλιφόρνια και πέντε από τα νεκρά σώματα τους – των «γονιών», της Jennifer και της Sarah Hart. Του Markis, 19 ετών, του Jeremiah και της Abigail, και οι δύο 14 ετών, βρέθηκαν. Τριών από τα αδέλφια τους, του Devonte, 15 ετών, της Hannah, 16 ετών και της Sierra, 12 ετών, εξακολουθούν να αγνοούνται και θα μπορούσαν να έχουν παρασυρθεί από το νερό, επειδή κανείς δεν φορούσε ζώνες ασφαλείας.

Οι αρχές πιστεύουν τώρα ότι και τα 6 παιδιά Hart ήταν στο SUV κατά τη στιγμή της θανατηφόρου συντριβής.

Η θανατηφόρα συντριβή ήρθε όταν το προσωπικό προστασίας του παιδιού στην πολιτεία της Ουάσιγκτον προσπαθούσε να επισκεφτεί την οικογένεια μετά από μια αναφορά για παράπονο που έκανε ένα παιδί για κακομεταχείριση. Όταν οι αξιωματούχοι ήρθαν να επισκεφθούν το σπίτι των Hart στο Woodland της Ουάσιγκτον, κανείς δεν απάντησε.

Οι αρχές πιστεύουν ότι η θανατηφόρα συντριβή μπορεί να ήταν σκόπιμη.

«Όλοι φοβόντουσαν μέχρι θανάτου».

Η οικογένεια Hart ζούσε πρόσφατα στο Woodland της Ουάσινγκτον. Και τον Νοέμβριο ένας άνδρας κάλεσε το 911 για την οικογένεια.

Ο άνθρωπος που έκανε την κλήση ήταν πατέρας μιας κοπέλας που ζούσε δίπλα στους Χάρτς.

«Έχουν 4 μαύρα παιδιά, αλλά αυτό δεν έχει σημασία», είπε. «Είναι καινούργιοι εδώ στο Τέξας, αλλά το βράδυ, ένα μικρό κορίτσι πήδηξε από το παράθυρο toy δεύτερoυ ορόφου και έπεσε στο έδαφος και στη συνέχεια έτρεξε στην κόρη μου και αυτό έγινε στις 2 το πρωί, ικετεύοντας την να την βοηθήσει».

Είπε ότι το κορίτσι φώναξε και παρακαλούσε την κόρη του να μην αφήσει τους γονείς της να μάθουν ότι ήταν εκεί. Ενημερώθηκαν όμως και μια από τους γονείς ήρθε.

"Στη συνέχεια, μια [μια από τις γυναίκες] είπε ότι όλα ήταν εντάξει, αλλά όλα τα παιδιά κάθονταν προσοχή, και έδειχναν να είναι τρομοκρατημένα", δήλωσε ο άνδρας. "Νομίζω ότι συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό."

Το κορίτσι δεν διευκρίνισε γιατί φοβήθηκε, είπε.

Τέσσερις μήνες αργότερα, τα πράγματα κλιμακώθηκαν στο Woodland.

Ο γείτονας Bruce DeKalb είπε ότι είχε δύο ανησυχητικές συναντήσεις με τα παιδιά. Η πρώτη αφορούσε ένα από τα κορίτσια που του έλεγε ότι το κακομεταχειρίζονται.

"Ένα από τα κορίτσια ήρθε στην πόρτα στις 1:30 το πρωί και είπε ότι χρειαζόταν βοήθεια και ότι οι γονείς δεν την αντιμετώπιζαν σωστά και ήθελε να την προστατέψουμε" δήλωσε ο DeKalb.
"Την πήγαμε πίσω στους γονείς της ... ".

Στη συνέχεια, λίγες εβδομάδες πριν από το θανατηφόρο συμβάν, ο Devonte "άρχισε να έρχεται να ζητάει φαγητό και να λέει ότι δεν του δίνουν φαγητό λόγω τιμωρίας", δήλωσε ο DeKalb στο HLN.
"Ξεκίνησε ως μία φορά την ημέρα και κλιμακώθηκε μέχρι τρεις φορές την ημέρα. Τελικά μετά από μια εβδομάδα αποφασίσαμε ότι έπρεπε να λάβουμε επαγγελματική βοήθεια".

Ο DeKalb είπε ότι κάλεσε την υπηρεσία Child Protection Services στις 23 Μαρτίου και οι υπάλληλοι έφθασαν λίγο μετά την επιστροφή της Jennifer Hart από την εργασία. Αλλά εκείνη δεν απάντησε στην πόρτα.

Το επόμενο πρωί, η οικογένεια και το όχημά τους εξαφανίστηκαν.
Η Υπηρεσία Προστασίας των Παιδιών προσπάθησε να επισκεφθεί την οικογένεια δύο φορές ακόμα, στις 26 και 27 Μαρτίου, αλλά δεν μπόρεσε να έρθει σε επαφή.

Στις 26 Μαρτίου, μια φίλη της Sarah Hart κάλεσε το 911 να ζητήσει έλεγχο για το σπίτι τους. Η φίλη είπε ότι έλαβε ένα κείμενο από τη Sarah Hart, που έλεγε ότι ήταν άρρωστη, ανίκανη να βγει και χρειαζόταν να δει έναν γιατρό. Το τηλέφωνο της ήταν νεκρό και κανείς δεν είχε δει από τότε τη «σύζυγό» της.

Πέντε από τα μέλη των μελών της οικογένειας του Hart βρέθηκαν στην Καλιφόρνια εκείνη την ημέρα.

Τα έξι παιδιά υιοθετήθηκαν από το Τέξας. Η οικογένεια και οι φίλοι είπαν στους ντετέκτιβς ότι οι Χαρτς ταξίδευαν μαζί και σπάνια χωρίζονταν.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η οικογένεια μετακόμισε από την μία πολιτεία στην άλλη και δεν τα πήγαιναν σχολείο, αλλά τους έκαναν homeschooling.

Μια από τους γονείς, η Sarah Hart είχε κριθεί ένοχη για ενδο-οικογενειακή βία το 2011, καθώς είχε χώσει το παιδί της ηλικίας 6 ετών στην μπανιέρα και το χτυπούσε.

Η Jennifer Hart φέρεται να χτύπησε ένα από τα παιδιά της αφήνοντας μια μελανιά στο χέρι. Οι γονείς είπαν στις αρχές ότι το παιδί είχε πέσει κάτω από τις σκάλες.

Είπαν ότι το παιδί είχε προβλήματα με το φαΐ, έκλεβε τα τρόφιμα των ανθρώπων στο σχολείο, και έτρωγε από τα σκουπίδια ή από το πάτωμα. Η υπόθεση αυτή τότε έκλεισε.

ΚΟ / πηγή

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Μακρόν: «Καθαρίστε την Ευρώπη από τον λαϊκισμό. Πολεμήστε τον θανατηφόρο εθνικισμό. Επιβάλλετε ευρωπαϊκή κυριαρχία. Δεχθείτε εκατομμύρια Αφρικανούς»



Δηλώνοντας ότι οι πολιτικές διαφωνίες προκαλούν "εμφύλιο πόλεμο" στην ΕΕ, ο Εμμανουέλ Μακρόν, δήλωσε ότι οι Βρυξέλλες πρέπει να καθαρίσουν τον "λαϊκισμό" από την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ως γνήσιος υπηρέτης και εργαλείο της Νέας Τάξης ο Μακρόν, προσπαθεί χρησιμοποιώντας την παρελθοντολογία, την τρομολαγνεία και τις απειλές να προωθήσει το «όραμά» του. Έτσι, κάθε προσπάθεια αντίστασης των εθνών στην αριστερο-φιλελεύθερη πολυπολιτισμικότητα που επιβλήθηκε στη Δυτική Ευρώπη φέρνει τα φαντάσματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Μακρόν, κατά τη διάρκεια της ομιλίας στο Στρασβούργο, δήλωσε ότι θα υπάρξει τεράστια μεταφορά πληθυσμού της Αφρικής στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, περιέγραψε τον εθνικισμό ως «θανατηφόρο» και ότι «οδηγεί στην άβυσσο».

Στην «παθιασμένη ομιλία» του για το μέλλον της Ευρώπης στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, ο Μακρόν «προειδοποίησε» ότι ο «εγωιστικός εθνικισμός» κερδίζει έδαφος και πως υπάρχει μια «εμφυλιοπολεμική» ατμόσφαιρα στην Ευρώπη.

«Επανεμφανίζεται μία μορφή ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου ή οι διαφορές μας μερικές φορές, οι εθνικοί μας εγωισμοί, φαντάζουν πιο σημαντικοί απ' ότι να είμαστε ενωμένοι με τον υπόλοιπο κόσμο», δήλωσε ο Μακρόν. «Μπροστά σε αυτές τις μεγάλες αναταραχές του πλανήτη, τις μεγάλες ανακατατάξεις, αυτή τη στιγμή έχουμε ανάγκη μια κυριαρχία ισχυρότερη από τη δική μας».

Το «όραμα» του Μακρόν για "ευρωπαϊκή κυριαρχία" (“european sovereignty”),απαιτεί να δοθεί περαιτέρω «εξουσία» στις Βρυξέλλες στο να διατηρήσουν την ΕΕ ως «μοναδικό μοντέλο» που απαιτεί «γεωπολιτική, οικονομική» ένωση μεταξύ των εθνών, καθώς και την υποχρέωσή τους να «σέβονται τις μειονότητες» και να εφαρμόζουν τον φεμινισμό.

Όπως έγραψε το Breitbart London, ο Macron ανακοίνωσε ότι η Ευρώπη εισέρχεται σε μια "πρωτοφανή" εποχή μαζικής μετανάστευσης, υποστηρίζοντας ότι η πληθυσμιακή ανάπτυξη - "βόμβα" στην Αφρική σημαίνει ότι «τα οράματα των δύο ηπείρων είναι δεσμευμένα».

Μιλώντας σε μακρά συνέντευξη με τα γαλλικά ΜΜΕ, ο Μακρόν επαίνεσε το πρόσφατο έργο του καθηγητή Stephen Smith του πανεπιστημίου Duke, ο οποίος εκτιμά ότι ο αριθμός των Αφρικανών που ζουν στην Ευρώπη θα αυξηθεί από εννέα εκατομμύρια σε 150 έως 200 εκατομμύρια μέσα στα επόμενα 30 χρόνια.

ΚΟ / από εδώ, εδώ

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ και οι Εβραίοι

Εβραίοι μελετητές δείχνουν ειλικρινείς στην αποδοχή όλων των γεγονότων που κάποιοι άλλοι σπεύδουν να καταγγείλουν ως «αντισημιτική» ή και «ναζιστική» προπαγάνδα. Ένας από αυτούς είναι ο συγγραφέας Arthur Liebman, ο οποίος στο “Jews and the Left” που έγραψε το 1979, καταδεικνύει με βεβαιότητα ότι όλα τα κομμουνιστικά (ή «σοσιαλιστικά») κινήματα που αναπτύχθηκαν μέσα στην αμερικανική κοινωνία, την οποία εν τέλει μεταμόρφωσαν ή παραμόρφωσαν, προήλθαν από Εβραίους μετανάστες που ήρθαν από το “Pale of Settlement” (“Όρια Εγκατάστασης”, η περιοχή της αυτοκρατορικής Ρωσίας όπου ήταν αναγκασμένοι να ζουν όλοι οι Εβραίοι)
Δεν αποτελεί κανένα μυστικό ότι το κίνητρο όλων αυτών των Εβραίων μπολσεβίκων και των συμμάχων τους ήταν το μίσος για την καπιταλιστική (και χριστιανική) αμερικανική κοινωνία, όπως με τον ίδιο τρόπο μισούσαν την τσαρική (και χριστιανική) αριστοκρατία. (Το ομολόγησε ο εκτελεστής του Τσάρου, ο Εβραίος Jocob Yurovsky: "Η πρώτη μου διαμαρτυρία ήταν κατά των θρησκευτικών και εθνικών παραδόσεων. Μισούσα τον Θεό όπως και τα αφεντικά"). Φυσικά, ο Liebman δεν είναι ο μόνος εβραϊκής καταγωγής μελετητής που λέει αυτά τα πράγματα. Οι Tony Michels, Jonathan Frankel, Nora Levin, Gerald Sorin, Rafael Medeff και πολλοί άλλοι μελετητές εξέτασαν το ίδιο υλικό και κατέληξαν σε παρόμοια συμπεράσματα.

Η «κλίση» των Εβραίων της Αμερικής, της πρώτης και δεύτερης γενιάς μεταναστών προς την αριστερά - είτε μέσω συνδικαλιστικών οργανώσεων, πολιτικών οργανώσεων ή τεχνών - έχει προσελκύσει εδώ και καιρό ακαδημαϊκή προσοχή. Ωστόσο, ο πραγματικός ρόλος των Εβραίων στο αμερικανικό κομμουνιστικό κίνημα είχε αγνοηθεί ή υποτιμηθεί από τους περισσότερους ακαδημαϊκούς - με εξαίρεση τον αριστερό κοινωνιολόγο Nathan Glazer - μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Πράγματι πολλά από τα βιβλία που ασχολούνται με την ιστορία των Εβραίων της Αμερικής που γράφτηκαν τις τρεις δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υποβαθμίζουν την ιστορική έκκληση του κομμουνισμού προς τους Εβραίους της Αμερικής σε ένα θέμα λίγων επικρίσεων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όμως, η Νέα Αριστερά (New Left) και άλλοι νεότεροι λόγιοι, όπως ο Paul Buhle, ο Maurice Isserman, ο Paul Lyons και ο Arthur Liebman, άρχισαν να ασχολούνται με αυτό το θέμα. Ο Paul Buhle και ο Paul Lyons ειδικότερα έκαναν πολλά για να αποκαλύψουν τον ρόλο της εβραϊκής συμμετοχής στα πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά και πνευματικά κινήματα της περιόδου της Μεγάλης Ύφεση και του Πολέμου. Το έργο τους καταδεικνύει σαφώς ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ (CPUSA) οφείλει μεγάλο μέρος της ενέργειας, της κίνησης και των ιδεών του στην πρώτη και δεύτερη γενιά Εβραίων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η εκπροσώπηση των Εβραίων αναλογούσε περίπου στο ένα τρίτο του κόμματος.

Το πρώτο σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα των ΗΠΑ ήταν το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Socialist Labor Party ή SLP), που σχηματίστηκε το 1876 και για πολλά χρόνια ήταν μια δύναμη στο διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1890, όμως, το SLP ήρθε υπό την επιρροή του εβραϊκής καταγωγής μαρξιστή εκδότη Daniel De Leon (1852 – 1914 - φώτο) και οι ριζοσπαστικές του απόψεις οδήγησαν σε ευρεία δυσαρέσκεια μεταξύ των μελών, οδηγώντας στο σχηματισμό του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αμερικής προσανατολισμένου στις μεταρρυθμίσεις γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα.

Τον Ιανουάριο του 1919, ο Λένιν κάλεσε την «αριστερή πτέρυγα» του SLP να συμμετάσχει στην Κομιντέρν. Την άνοιξη του 1919, η Αριστερή Φράξια του SLP γέμισε από μια μεγάλη εισροή νέων μελών από τις χώρες που εμπλέκονταν στη «επανάσταση» των μπολσεβίκων στην Ρωσία, και πήρε τον έλεγχο στο κόμμα από τους «μετριοπαθείς». Ωστόσο, οι διαφορετικές γλωσσικές / εθνοτικές ομοσπονδίες, στις οποίες τελικά εντάχθηκαν οι C.E. Ruthenberg (γερμανικής ή για άλλους εβραϊκής καταγωγής) και Louis C. Fraina (ιταλικής καταγωγής), αποχώρησαν και σχημάτισαν το δικό τους κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής (Communist Party USA ή CPUSA) την 1η Σεπτεμβρίου 1919. Αξίζει να πούμε, ότι το μουμιοποιημένο πτώμα του Ruthenberg βρίσκεται στο μαυσωλείο που είναι η μούμια του Λένιν! 
Την ηγεσία του CPUSA ανέλαβε ο Ruthenberg μαζί με τον εβραϊκής καταγωγής Jay Lovestone (κανονικό όνομα Jacob Liebstein - φώτο). Αλλά μια φράξια κάτω από την ηγεσία των Nicholas I. Hourwich (γιου του οικονομολόγου και «ακτιβιστή» Isaac Aronovich Hourwich) και Alexander Bittelman (Berdychiv) - και οι δύο εβραϊκής καταγωγής - συνέχισε να λειτουργεί ανεξάρτητα ως Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής. Εκνευρισμένη η Κομιντέρν για την πολυδιάσπαση των κομμουνιστών, οι οποίοι δεν αριθμούσαν πάνω από 12.000 μέλη, έστειλε αυστηρή ντιρεκτίβα ένωσης και τα κόμματα τελικά συγχωνεύθηκαν το Μάιο του 1921. Μόνο το 5% των μελών του νεοσυσταθέντος κόμματος μιλούσαν την αγγλική ως μητρική τους γλώσσα.

Γράφει στο κεφάλαιο «Jews and the Left» ο καθηγητής Kevin Macdonald στο γνωστό βιβλίο του “The Culture of Critique”:

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι Εβραίοι διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στο CPUSA. Η απλή αναφορά των ποσοστών των Εβραίων ηγετών δεν υποδεικνύει επαρκώς την έκταση της εβραϊκής επιρροής, διότι δεν λαμβάνει υπόψη τα προσωπικά χαρακτηριστικά των εβραϊκών «ριζοσπαστών» ως μια ταλαντούχα, μορφωμένη και φιλόδοξη ομάδα, αλλά και επειδή καταβλήθηκαν προσπάθειες για την πρόσληψη εθνικών (gentiles) προκειμένου να αποκρύψουν την έκταση της εβραϊκής κυριαρχίας (Klehr 1978, 40, Rothman & Lichter 1982, 99). Ο Lyons παραθέτει έναν εθνικό κομμουνιστή πολιτικό ο οποίος δήλωσε ότι πολλοί εθνικοί της εργατικής τάξης θεώρησαν ότι είχαν προσληφθεί για να «διαφοροποιήσουν την εθνοτική σύνθεση του Κόμματος». Ο ίδιος αφηγείται την εμπειρία του ως αντιπρόσωπος των εθνικών σε μια διάσκεψη για τη νεολαία που οργανώθηκε από τους κομμουνιστές στο Ουισκόνσιν:

Γίνεται όλο και πιο προφανές στους περισσότερους συμμετέχοντες ότι ουσιαστικά όλοι οι ομιλητές ήταν Εβραίοι νεοϋορκέζοι. Ομιλητές με βαριά νεοϋορκέζικη προφορά ονομάζονταν ως "ο εκπρόσωπος από το Lower East Side" ή "ο σύντροφος από το Brownsville". Η εθνική ηγεσία βρέθηκε σε αμηχανία. Πώς θα μπορούσε μια υποτιθέμενη εθνική φοιτητική οργάνωση να κυριαρχείται τόσο εξ ολοκλήρου από  Εβραίους της Νέας Υόρκης; Τέλος, αποφάσισαν να παρέμβουν και να αποκαταστήσουν την τάξη ζητώντας από τους «νεοϋορκέζους» να δώσουν στους "προσκεκλημένους" την ευκαιρία να μιλήσουν.

Ο Klehr εκτιμά ότι από το 1921 έως το 1961, οι Εβραίοι αποτελούσαν το 33,5% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής και η εκπροσώπηση των Εβραίων ήταν συχνά πάνω από το 40%. Οι Εβραίοι ήταν η μόνη εθνική ομάδα από την οποία το κόμμα ήταν σε θέση να προσλάβει μέλη. Ο Glazer δηλώνει ότι τουλάχιστον το ήμισυ της συμμετοχής του CPUSA που απαριθμούσε 50.000, ήταν Εβραίοι στη δεκαετία του 1950 και ότι τα ποσοστά των νέων «προσήλυτων» ήταν πολύ υψηλά, ενώ υπήρχε «ένας ίδιος ή μεγαλύτερος αριθμός που ήταν σοσιαλιστές του ενός ή του άλλου είδους».

Οι Ethel και Julius Rosenberg, οι οποίοι καταδικάστηκαν για κατασκοπεία για λογαριασμό της Σοβιετικής Ένωσης, (εκτελέστηκαν το 1953), αποτελούν παράδειγμα της αίσθησης της ισχυρής εβραϊκής παρουσίας στην αριστερά. Ο Svonkin λέει ότι θεωρούσαν τους εαυτούς τους «Εβραίους μάρτυρες», (δηλαδή προσδιορίζονταν περισσότερο εθνολογικά και όχι ιδεολογικά). Όπως πολλοί άλλοι Εβραίοι αριστεροί, αντιλήφθηκαν μια ισχυρή σχέση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και των κομμουνιστικών τους φρονημάτων. Η αλληλογραφία τους τον καιρό που ήταν στην φυλακή ήταν γεμάτη με μια "διαρκή εμφάνιση του Ιουδαϊσμού και της εβραϊκότητας", συμπεριλαμβανομένου και ενός σχολίου που έλεγε ότι "σε μερικές ημέρες, θα έχουμε τον εορτασμό του Πάσχα, την αναζήτηση του λαού μας για ελευθερία. Αυτή η πολιτιστική κληρονομιά έχει για εμάς μια πρόσθετη σημασία, γιατί είμαστε φυλακισμένοι μακριά ο ένας από τον άλλο και τους αγαπημένους μας από τους σύγχρονους Φαραώ".

Όπως και στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης κατά τα πρώτα χρόνια, το CPUSA διέθετε ξεχωριστά τμήματα για διάφορες εθνοτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης μιας εβραϊκής ομοσπονδίας που μιλούσε γίντις. Όταν αυτά καταργήθηκαν το 1925 προκειμένου να αναπτυχθεί περαιτέρω το κόμμα, να "αμερικανοποιηθεί" ώστε να απευθυνθεί στους ντόπιους Αμερικάνους (που έτειναν να έχουν χαμηλό επίπεδο εθνοτικής αυτοσυνειδησίας), υπήρξε μαζική έξοδος Εβραίων από το κόμμα και πολλοί από αυτούς που παρέμειναν συνέχισαν να συμμετέχουν σε μια ανεπίσημη εβραϊκή υποκουλτούρα στο κόμμα.

Στα επόμενα χρόνια η εβραϊκή υποστήριξη προς το CPUSA αυξάνονταν και έπεφτε ανάλογα με την υποστήριξη του κόμματος σε συγκεκριμένα εβραϊκά ζητήματα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, το CPUSA άλλαξε τη θέση του και έκανε μεγάλες προσπάθειες για να απευθύνει έκκληση σε συγκεκριμένα εβραϊκά ενδιαφέροντα, όπως επικέντρωση στον «αντισημιτισμό», στήριξη στον Σιωνισμό και τελικά στο Ισραήλ και στηρίζοντας τη «σημασία της διατήρησης» των εβραϊκών πολιτιστικών παραδόσεων. Όπως και στην Πολωνία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, «Το αμερικανικό ριζοσπαστικό κίνημα δόξαζε την εξέλιξη της εβραϊκής ζωής στη Σοβιετική Ένωση. . . . Η Σοβιετική Ένωση ήταν ζωντανή απόδειξη ότι κάτω από το σοσιαλισμό το εβραϊκό ζήτημα θα μπορούσε να λυθεί» (Kann 1981, 152-153). Ως εκ τούτου, ο κομμουνισμός θεωρήθηκε ως "κάτι καλό για τους Εβραίους". Παρά τα προσωρινά προβλήματα που προκάλεσε η σοβιετική-γερμανική συνθήκη μη πολέμου του 1939, το αποτέλεσμα ήταν να σταματήσει η απομόνωση του CPUSA από την εβραϊκή κοινότητα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια.

ΚΟ / από εδώ, εδώ κι εδώ