Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Βρήκα 20 ταινίες για τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία και όλες (!) υποστηρίζουν την μία πλευρά (ξέρετε ποια)

ΚΟ: Ωραίο πράγμα η πολυφωνία. Και ωραία λέξη. Είναι λέει, (η πολυφωνία) "αρχή της δημοκρατίας". Κάπου διάβασα ότι μια κυρία Φώφη, (νομίζω ότι είναι πυλώνας της δημοκρατίας), είπε ότι ο πλουραλισμός (άλλη ωραία λέξη), όπως και η πολυφωνία είναι "μείζον θέμα της δημοκρατίας". Μείζον, όχι ό,τι κι ό,τι. Γι' αυτό σας λέω, ωραίο πράγμα η πολυφωνία. Μόνο στην δημοκρατία μπορείς να βρεις τέτοιο πράγμα. Ενώ εάν είχε επιβληθεί ο κακός ο φασισμός δεν θα είχαμε πολυφωνία. Θα αναγκαζόμασταν να βλέπουμε και να ακούμε μια μόνο άποψη. Θα βλέπαμε από τηλεοράσεις και κινηματογράφους μόνο την μία πλευρά της ιστορίας. Ενώ τώρα βλέπουμε μόνο την άλλη. Επίσης θα είχαμε ωμή προπαγάνδα από το καθεστώς και ατελείωτες ώρες κατήχησης. Ενώ τώρα έχουμε ωμή προπαγάνδα από το καθεστώς και ατελείωτες ώρες κατήχησης. Αλλά είναι το καλό (καθεστώς), όχι το άλλο, το κακό. Επίσης μάθαμε πράγματα που αλλιώς δεν θα ξέραμε. Ότι π.χ. οι οπαδοί του Στάλιν αγωνίζονταν για την δημοκρατία. Ότι αν είχαν επικρατήσει οι απόψεις αυτών των αγνών φαν του «πατερούλη» θα είχαμε πήξει στην δημοκρατία και στην ελευθερία. Κυρίως αυτό. Επίσης μάθαμε ότι και οι αναρχικοί, και αυτοί για την δημοκρατία πολεμούσαν. 
Επίσης μάθαμε ότι η δημοκρατία έχει ήρωες, παλικάρια, τίμιους, αγνούς, ιδεαλιστές, ρομαντικούς, ευαίσθητους, σκέτες ψυχούλες και προπαντός πανέμορφους. Όσοι δεν είναι στην δημοκρατία είναι τέρατα και κακοί. Πολύ, πολύ, πολύ κακοί. Έτσι δείχνουν οι ωραίες οι ταινίες και έτσι θα είναι. Επίσης κάτι που πρέπει να καταλάβουμε (γιατί είπαμε το λένε όλες αυτές οι ωραίες ταινίες) είναι ότι στην δημοκρατία κανείς δεν διώκεται για τις ιδέες του. Ναι σας λέω, κανείς.

Ιδού η λίστα με τις 20 ταινίες για να πεισθείτε. Μάχες. Πάθη.  Έρωτες. Δράματα. Τραγωδίες. Κωμωδίες. Όλα τον καιρό του ισπανικού εμφυλίου (17 Ιουλίου 1936 - 1 Απριλίου 1939). Όλες οι ταινίες κλείνουν το μάτι στην μία πλευρά. Τόσο πολύ το κλείνουν που από το πολύ κλείσιμο κοκκίνισε το καημένο. Εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων δεν πείραξα την περιγραφή των ταινιών, από τους ελληνόφωνους νοσταλγούς των κόκκινων αγγελικών πλασμάτων, διότι δεν ήθελα να χαλάσει η ατμόσφαιρα ρίγους και συγκίνησης που αποπνέουν. Στο τέλος, όπως λέει η περιγραφή της πρώτης ταινίας, σίγουρα θα πρέπει να κλάψεις… 

1. «Η Γλώσσα της Πεταλούδας» (“La lengua de las mariposas”) -1999: Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Μόντσο, ενός οκτάχρονου αγοριού που στα τέλη του ’36 πηγαίνει πρώτη φορά στο σχολείο ξεκινώντας το ταξίδι του στην μάθηση και ζωή με την καθοδήγηση και την αγάπη του δασκάλου του, του Δον Γκρεγκόριο, ο οποίος είναι αναρχικός, και έχει μια «διαφορετική οπτική» για τον τρόπο διδασκαλίας και μάθησης. Στις 18 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς οι «αξίες» και οι «αρχές» που ο δάσκαλος του έχει εμφυσήσει, θα ανατραπούν, όταν οι Εθνικιστές συλλαμβάνουν Δημοκρατικούς, συμπεριλαμβανομένου και του δασκάλου του. Με προτροπή της μητέρας του, ο Μόντσο αρχίζει να φωνάζει μαζί με τους υπόλοιπους ‘’Κομμουνιστές’’, “αναρχικοί”, ‘’δολοφόνοι’’ και καταλήγει να ρίχνει πέτρες στον δάσκαλο και φίλο του. Μια γλυκιά ιστορία που σίγουρα θα σε κάνει να κλάψεις με το συγκινητικό τέλος της. 
2. «Ελεύθερες Γυναίκες» (“Libertarias”) -1996: Το 1936 αρχίζει μια «κοινωνική επανάσταση» για την Ισπανία. Οι εργάτες και οι αγρότες στην πλειοψηφία τους ήταν οργανωμένοι στα συνδικάτα των αναρχικών και των σοσιαλιστών μοιράζουν την γη των πλουσίων, καίνε τις εκκλησίες, καταργούν τις τάξεις. Μια ομάδα αναρχικών γυναικών μπαίνει σε ένα πορνείο με σκοπό να το κλείσει. Παίρνει μαζί του τις κοπέλες που εκδίδονταν μαζί τους και μια νεαρή καλόγρια, οι οποίες τις ακλουθούν μέχρι και στις γραμμές του πολέμου. Η ταινία παρουσιάζει την δράση των γυναικών στις γραμμές των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο. 

3. «Ραγισμένη σιωπή» (“Silencio Roto”) -2001: Ασχολείται με την αντίσταση μετά την επικράτηση του Φράνκο. Οι λεγόμενοι «μάκις», ήταν Ισπανοί μαχητές που μετά τον ισπανικό εμφύλιο, δεν αναγνώρισαν τη νίκη του Φράνκο και συνέχισαν να πολεμούν στο βουνό. Το 1944, η Λουθία ερωτεύεται τον Μανουέλ, μέλος μιας τέτοιας ομάδας. 
4. «13 Τριαντάφυλλα» (“Las 13 Rosas”) - 2007: Μετά τη νίκη των εθνικιστών το 1939, ο Φράνκο υπόσχεται ότι θα τιμωρηθούν όσοι από τους αντιπάλους έχουν «ματωμένα χέρια». Δεκατρείς γυναίκες - μέλη της σοσιαλιστικής νεολαίας - που δεν είχαν ωστόσο διαπράξει κανένα έγκλημα, συλλαμβάνονται με την κατηγορία της ανταρσίας, και καταδικάζονται σε θάνατο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν αθώες, απλά μοίραζαν κάποια φυλλάδια με «δημοκρατικά» συνθήματα και είχαν μόνο όπλο τα ιδανικά τους. Έτσι, έγιναν στόχος. Πολλοί Δημοκρατικοί βλέπουμε να πέφτουν θύματα βίας για να ομολογήσουν. Οι γυναίκες μάλιστα υπέστησαν και σεξουαλική παρενόχληση. Οι εθνικιστές δεν είναι άνθρωποι, αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα. Ο ασφαλίτης με το γυάλινο βλέμμα, ακόμα και ένας 12χρονος φαλαγγίτης που βάζει τρικλοποδιά στον νεαρό που συλλαμβάνουν οι ασφαλίτες είναι απλώς «τέρατα».
5. «Στρατιώτες της Σαλαμίνας» (“Soldados de Salamina”) – 2003 : Οι κομμουνιστές βέβαια δεν είναι τέρατα, αλλά αδελφές του ελέους. Έτσι ο πρωταγωνιστής χαρίζει τη ζωή στον φρανκιστή καταζητούμενο με το που διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους!
6. «Γη και Ελευθερία» (“Land and Freedom”) - 1995: Τους πρώτους μήνες του ισπανικού εμφυλίου, ένας νεαρός Άγγλος κομμουνιστής αφήνει το Λίβερπουλ για να καταταγεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες του δημοκρατικού στρατού στο μέτωπο της Αραγονίας και βιώνει τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των αναρχικών και των δημοκρατικών των Διεθνών Ταξιαρχιών.
7. «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» (“Pan's Labyrinth”) - 2006: Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η Κάρμεν, που πρόσφατα ξαναπαντρεύτηκε, μετακομίζει με την 10χρονη κόρη της Οφηλία, στο σπίτι του καινούριου της συζύγου Βιντάλ, λοχαγού στον στρατό του δικτάτορα Φράνκο, ενώ ομάδες παρτιζάνων αντιστέκονται ακόμη το φρανκικό καθεστώς. Μην μπορώντας να αντέξει εύκολα την καινούρια της ζωή, το κορίτσι ψάχνει να βρει καταφύγιο σε έναν μυστηριώδη λαβύρινθο, που ανακαλύπτει δίπλα στο νέο της σπίτι. Ο Πάνας, ο φρουρός του, ένα μαγικό πλάσμα, της αποκαλύπτει ότι είναι η χαμένη από καιρό πριγκίπισσα του μυθικού αυτού βασιλείου. Μια παραλλαγή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, όπου το παραμύθι εναλλάσσεται διαρκώς με τον τρόμο του φασισμού στη φρανκική Ισπανία.
8. «Χορεύοντας στη Λουνάσα» (“Dancing at Lughnasa”) – 1998 : Με Meryl Streep, Michael Gambon και Catherine McCormack (Braveheart). Η ταινία δείχνει την Ιρλανδία της δεκαετίας του 1930, με ένα αγόρι να μεγαλώνει με την ανύπαντρη μητέρα του και τις τέσσερις γεροντοκόρες θείες του. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο πατέρας του για να τους ανακοινώσει ότι πρόκειται να πάει στην Ισπανία, προκειμένου να ενταχθεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες και να πολεμήσει εναντίον του Φράνκο.
9. «Σαν Πρόσωπο στα Σύννεφα» (“Head in the Clouds”) – 2004 : Με Charlize Theron και Penélope Cruz. Τον καιρό του ισπανικού εμφυλίου πολέμου ο «ιδεαλιστής» Guy, ένας υποστηρικτής του στρατού της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, είναι αποφασισμένος να κάνει ό, τι μπορεί για να μην αφήσει τους φασίστες του Franco να κερδίσουν.
10. «Ω, Καρμέλα» (“¡Ay Carmela!”) -1990:  Το “¡Ay Carmela!”είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του δημοκρατικού στρατού κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου. Ο Παουλίνο και η Καρµέλα, ένα ζευγάρι πλανόδιων θεατρίνων, βρίσκονται στην πόλη Montejo, διασκεδάζοντας τα δημοκρατικά στρατεύματα.
11. «Μαύρο Ψωμί» (“Pa Negre”) - 2010. Μετά το τέλος του εμφυλίου στην καταλανική ύπαιθρο, ένα παιδί που ανήκει στην χαμένη πλευρά, βρίσκει τα πτώματα ενός ανθρώπου και του γιου του στο δάσος. Οι αρχές θεωρούν τον αριστερών πεποιθήσεων πατέρα του υπεύθυνο για τους θανάτους, αλλά το παιδί προσπαθεί να βοηθήσει τον πατέρα του και να ανακαλύψει ποιος πραγματικά τους σκότωσε.
12. «Ο Ψίθυρος των Αγγέλων» (“Talk of Angels”) – 1998 : Μια όμορφη Ιρλανδέζα γκουβερνάντα έρχεται στην Ισπανία, λίγο πριν από το ξέσπασμα του εμφύλιου για να ξεφύγει από τις πιέσεις που αισθάνεται για τον επερχόμενο γάμο της στην Ιρλανδία. Στην Ισπανία ανακαλύπτει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός όμορφου παντρεμένου, ο οποίος, εκτός ότι είναι όμορφος είναι και αγωνιστής κατά του φασισμού.
13. “Los años bárbaros” – 1998 : Μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι δύο νεαροί επαναστάτες αντιτίθενται στο καθεστώς του Φράνκο και στέλνονται σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας επειδή έγραψαν συνθήματα εναντίον του Φράνκο. Ωστόσο, δραπετεύουν και γνωρίζονται με δύο Αμερικάνες που τους βοηθάνε.
14. “There Be Dragons” - 2011: Μια «επική» ταινία «για τους ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν νόημα για τη ζωή τους». Ένας Ισπανός δημοσιογράφος συμμετέχει στον εμφύλιο πόλεμο και ερωτεύεται μια όμορφη Ουγγαρέζα κομμουνίστρια που πολεμάει με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες.
15. «Η Εξαφάνιση του Γκαρθία Λόρκα» (“The Disappearance of Garcia Lorca”) – 1997: Ένα δράμα που βασίζεται σε ένα βιβλίο του Ian Gibson για τη ζωή και τη δολοφονία του αριστερών πεποιθήσεων ποιητή Federico García Lorca.


16. «Μπελ Επόκ» (“Belle Époque”) – 1992: Στην Ισπανία του 1931, ένας νεαρός λιποτάκτης του Δημοκρατικού στρατού βρίσκει καταφύγιο στο εξοχικό σπίτι ενός ζωγράφου κι ερωτοτροπεί με τις τέσσερες κόρες του.
17. «Ο Καλός Αγώνας» (“The Good Fight: The Abraham Lincoln Brigade in the Spanish Civil War”) – 1984 : Αμερικάνοι κομμουνιστές πάνε να πολεμήσουν στον εμφύλιο «γιατί κάποιος πρέπει να κάνει κάτι»...
18. “Prince if Shadows” ή Beltenebros” – 1991: Μαδρίτη 1962. 20 χρόνια μετά τον εμφύλιο, ένας κομμουνιστής επιστρέφει για να σκοτώσει έναν προδότη.
19. “Paper Birds” ή “Pájaros de Papel” – 2010: Δράμα με δύο καλλιτέχνες στην εποχή του εμφυλίου πολέμου που υιοθετούν ένα ορφανό παιδί, αλλά μπαίνουν στο μάτι των εθνικιστών που τους υποψιάζονται ότι συνεργάζονται με τους δημοκρατικούς που είναι αντίθετοι με το καθεστώς του Φράνκο.
20. “Los Girasoles Ciegos” - 2008: Διάφορες ιστορίες από την εποχή του εμφυλίου. Στην μία στρατιώτης των Δημοκρατικών λιώνει στη φυλακή και στην άλλη η κόρη ενός Δημοκρατικού κρύβεται σε μια ντουλάπα.




Για να είμαι ειλικρινής βρήκα και μια εξαίρεση. Την “Un Dios Prohibido” («Απαγορευμένος Θεός») του 2013. Η ταινία αφηγείται την πραγματική ιστορία της δολοφονίας 51 μελών της ρωμαιοκαθολικής αδελφότητας των Claretianos, από πολιτοφυλακές αναρχικών. 



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ. Επίσης: μία πηγή είναι εδώ και μια άλλη εδώ

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Εβραίος παραδέχτηκε την μαζική συμμετοχή Εβραίων τις τάξεις των κομμουνιστών κατά τον «εμφύλιο» πόλεμο στην Ισπανία

Diveristy macht frei / ΚΟ

Ένα διασκεδαστικό περιστατικό έλαβε χώρα σε μια τελετή στο Λονδίνο που διεξάγεται κάθε χρόνο για τον εορτασμό του "βρετανικού" λαού που πήγε να συμμετάσχει στην προσπάθεια των κομμουνιστών να στεφθούν νικητές στον «εμφύλιο πόλεμο» στη δεκαετία του 1930 στην Ισπανία. Ένας από τους ανθρώπους που μίλησε στην εκδήλωση, είπε ότι ο «αγώνας των Παλαιστινίων» είναι το σύγχρονο ισοδύναμο εκείνης της σύγκρουσης. Εκείνη την στιγμή ένας Εβραίος σηκώθηκε, τον κατήγγειλε, αρνήθηκε να καταθέσει το στεφάνι του, αποχώρησε αγανακτισμένος και έγραψε αμέσως ένα άρθρο στην Jewish Chronicle, όπου διαμαρτυρόταν για «αντισημιτισμό».

Δύο σημεία εδώ είναι άξια αναφοράς.

Πρώτον, οι Εβραίοι συνήθως λένε ότι είναι "αντισημιτικό" να προσπαθείς να συνδέσεις τους Εβραίους της διασποράς με το κράτος του Ισραήλ. Αλλά εδώ έχουμε ένα παράδειγμα των ίδιων των Εβραίων που κάνουν αυτή τη σύνδεση. Ο ομιλητής δεν είπε απολύτως τίποτα για τους Εβραίους (γενικά). Απλά επέκρινε τις πράξεις μιας ξένης κυβέρνησης. Αλλά οι ίδιοι οι Εβραίοι επιμένουν ότι μια κριτική εναντίον αυτής της ξένης κυβέρνησης είναι μια κριτική εναντίον τους (άρα "αντισημιτισμός"). Αυτό λειτουργεί με δύο τρόπους. Εάν οι Εβραίοι επιμένουν σε αυτή τη σχέση, οι ίδιοι ευθύνονται για τις πράξεις της ισραηλινής κυβέρνησης.

Δεύτερον, το περιστατικό προκάλεσε κάποιες ενδιαφέρουσες παραδοχές από τους Εβραίους για την μαζικά δυσανάλογη συμμετοχή τους στην αντιπατριωτική και αντιδημοκρατική υπόθεση στην Ισπανία. Συνήθως οι Εβραίοι είναι επιφυλακτικοί στο να αναγνωρίσουν τη συμμετοχή τους στα κομμουνιστικά κινήματα, αλλά εδώ στην πραγματικότητα το καυχώνται.

Παρακάτω μερικά αποσπάσματα από το άρθρο που γράφει ο Εβραίος (ονόματι Martin Sugarman) που έφυγε από την εκδήλωση.

«Κάθε χρόνο παρακολουθώ τον εορτασμό του τεράστιου αριθμού Εβραίων που πολέμησαν κατά της Φασιστικής Ισπανίας κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και ιδιαίτερα εκείνων που πήγαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ (με βάση τον πληθυσμό, το ισραηλινό γκρουπ ήταν το μεγαλύτερο από τα συνολικά 53 κράτη που έστειλαν εθελοντές).

Βάζω ένα πανέμορφο poppy με το Αστέρι του Δαβίδ και γίνομαι πάντα δέκτης μιας τεράστιας θερμής υποδοχής και χειροκροτημάτων.

... Το να κάνεις τους Εβραίους ανεπιθύμητους σε μια τέτοια εκδήλωση στην οποία οι Εβραίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο - το 25% όλων των Διεθνών Ταξιαρχιών ήταν Εβραίοι και το 15% της βρετανικού τάγματος ήταν Εβραίοι παρά το γεγονός ότι ήταν μόνο το μισό του 1% του πληθυσμού της Βρετανίας - είναι βαθιά αντισημιτικό και υποψιάζομαι ότι εδώ και πολλά πολλά χρόνια το Μνημείο για την Διεθνή Ταξιαρχία (International Brigade Memorial Trust) δεν σκόπευε ποτέ σκόπιμα να πολιτικοποιήσει τις συναντήσεις και να παρεκκλίνει από τη μορφή της μνήμης».

Κατά τη διάρκεια τoυ «εμφυλίου», όπως διαβάζουμε σε άλλο άρθρο της Jewish Chronicle, περίπου 41.000 εθελοντές από 50 χώρες προσχώρησαν στις τάξεις των αριστερών, μεταξύ των οποίων 6.000 και 8.000 στις Διεθνείς Ταξιαρχίες εκτιμάται ότι ήταν Εβραίοι, (οι μισοί ήταν από την Πολωνία, πάνω από το ένα τρίτο ήρθε από την Αμερική και περίπου το 20% από την Βρετανία).

Οι Εβραίοι όχι μόνο αποτελούσαν δυσανάλογο αριθμό ξένων μαχητών στην Ισπανία. Εκτιμάται ότι το 70% του ιατρικού προσωπικού που προσφέρθηκε εθελοντικά να φροντίσει τους τραυματίες ήταν Εβραίοι, ενώ η γίντις συχνά χρησιμοποιούνταν στα χειρουργεία ως κοινή γλώσσα.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΜΟΛΔΑΒΙΑ: "Υπό την σημαία της ΕΕ εκλάπη πλούτος της χώρας μας", κατήγγειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Σύμφωνα με τον αρχηγό του κράτους της Μολδαβίας, οι δυτικές χώρες υποστήριξαν την (προηγούμενη) κυβέρνηση στη λεηλασία του πλούτου της χώρας για να διατηρήσουν την επιρροή τους στην περιοχή. Η διαφθορά αποτελούσε τη βάση της πολιτικής της ΕΕ για τη Μολδαβία.

Οι δυτικές χώρες στήριξαν επίσης την κυβέρνηση της Μολδαβίας σε οικονομική και «γεωπολιτική» έννοια, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν τις διεφθαρμένες πρακτικές των κρατικών αξιωματούχων, κάνοντας όλα αυτά για να διατηρήσουν τον έλεγχό τους στη χώρα, εμποδίζοντας την επέκταση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή, δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Igor Dodon, σε ιταλικό τηλεοπτικό κανάλι.

Η Δύση ήταν περήφανη για το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Μολδαβίας ονόμασε τον εαυτό της Ευρωπαϊκή. Οι δυτικοί πολιτικοί δεν βλέπουν όλα όσα συνέβησαν εδώ - και κυρίως το γεγονός ότι τα χρήματα της ΕΕ έχουν κλαπεί.

Με το να αναφέρονται ως «Ευρωπαίοι», οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν επίσης εκβιάσει τη Δύση - αν δεν κάνετε τα στραβά μάτια μέχρι να ολοκληρωθεί η θεσμοθετημένη ληστεία της χώρας, οι Ρώσοι θα έρθουν και θα πάρουν τη θέση σας.

Ο αρχηγός του κράτους πρόσθεσε ότι παρά την οικονομική στήριξη που παρέχεται για οκτώ χρόνια, από την υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης,

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι άνθρωποι παρακολουθούσαν αβοήθητοι τους διεφθαρμένους πολιτικούς να ληστεύουν τη χώρα υπό τη σημαία της ΕΕ. Στη συνέχεια άρχισαν να θέτουν ερωτήματα: γιατί πρέπει να στηρίξουμε την ΕΕ όταν η ΕΕ υποστηρίζει αυτούς τους εγκληματίες; είπε ο Dodon.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, ο αρχηγός του κράτους τόνισε ότι η Μολδαβία πρέπει να επαναφέρει την στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία, να ανακαταλάβει τη ρωσική αγορά και να εξομαλύνει τη συνεργασία με τη Ρωσία στον ενεργειακό τομέα.

ΚΟ: Με την ανάληψη των καθηκόντων του τον Δεκέμβριο του 2016, ο 42χρονος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μολδαβίας Ιγκορ Ντοντον, (πρώην μέλος του κομμουνιστικού κόμματος) προχώρησε στην αφαίρεση της σημαίας της Ε.Ε. από το κτίριο της προεδρικής διοίκησης. Ο εκπρόσωπος τύπου της Δημοκρατίας Ιον Τσεμπαν σε ανακοίνωση σημείωσε ότι, ο ΠτΔ «σέβεται το σύνταγμα και ότι από σήμερα και στο εξής στο Προεδρικό Μέγαρο θα κυματίζει μονάχα η σημασία της Μολδαβίας».

ΚΟ / Πηγή 

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Πως η θρησκεία του Μωάμεθ επηρεάστηκε από τον ταλμουδικό Ιουδαϊσμό



Από το Note on a Possible Jewish Source for Muhammad's 'Night Journey'” του καθηγητή Mordechai Nisan, άρθρο του στην Arabica’ (Journal of Arabic and Islamic Studies), τόμος 47, σελ. 274-277, (2000).

Συγκεντρωτική και πειστική έρευνα έχει αποδείξει ότι ιουδαϊκά υλικά έχουν γεμίσει εκτενώς το αφηγηματικό και το νομικό περιεχόμενο του Ισλάμ. Από την εποικοδομητική εργασία του Geiger και τα σχόλια του Hurgronje, μέσω των γραπτών άλλων μελετητών, μεταξύ των οποίων των Goldziher, Torrey και Lazarus-Yafeh, όχι λιγότερο από τις δεικτικές ερμηνείες των Crone και Cook, εξετάστηκαν τόσο το Κοράνι όσο και η Χαντίθ, με ένα βλέμμα στα ουσιαστικά και κεντρικά βιβλικά και ραββινικά στοιχεία. Αυτή η συγκριτική θρησκευτική έρευνα απαιτεί γνώση τόσο των ιουδαϊκών όσο και των ισλαμικών έργων και παραδόσεων, προκειμένου να προσφέρει μια αξιόπιστη παρουσίαση της ομοιότητας των υλικών μέσα στο κάθε ένα θρησκευτικό πλαίσιο.

Ενδεικτικό του σημείου αυτού είναι το γραπτό παράδειγμα της διαταγής του Κορανίου που απαγορεύει την κατανάλωση χοίρων και μανιταριών (Κοράνι 5: 3), η οποία έχει ακριβή αναλογία με τη βιβλική απαγόρευση (Λευιτικό 11: 7 και 39-40). Πολλές κορανικές διαταγές παρομοίως παραλληλίζονται με βασικούς ραβινικούς νόμους της ταλμουδικής αρχής. Για παράδειγμα, το εβραϊκό δίκαιο απαγορεύει σε μια διαζευγμένη γυναίκα να ξαναπαντρευτεί πριν από ένα διάστημα τριών μηνών, προκειμένου να προσδιορίσει με ποιον απέκτησε το επόμενο παιδί της (Tal. Yevamot 41a), όπως ακριβώς και στο Κοράνι (Sura 2:228). Ομοίως, ένας άνδρας μπορεί να παντρευτεί μέχρι και τέσσερις γυναίκες σύμφωνα με το Κοράνι (Siura 4:3), ένας περιορισμός που εμφανίζεται ήδη στο Ταλμούδ (Yevamot 44a). Η αναφορά στην μητέρα που θηλάζει το μωρό της για είκοσι τέσσερις μήνες έχει συζητηθεί ραβινικά (Tal Ketubot 60a), ενώ στη συνέχεια επιβάλλεται με το Κοράνι (Sura 2:233). Ένα άλλο παράδειγμα μιας ακριβούς ισλαμικής αναπαραγωγής του Ιουδαϊσμού αφορά ένα άτομο που προετοιμάζεται για προσευχή, το οποίο πρέπει πρώτα να πλύνει τα χέρια του, αλλά εάν δεν υπάρχει διαθέσιμο νερό, τότε να τρίψει τα χέρια του με λίγο χώμα από την γη (Tal Berakhot 15a και Siura 4:43 και 5: 6 ).
Είναι ενδιαφέρον ότι οι ισλαμικές πηγές στη δική τους αφήγηση, γνωστές ως isr'ilyyat, δεν αποκρύπτουν απαραιτήτως τη σαφή εβραϊκή πηγή της κανονιστικής μουσουλμανικής συμπεριφοράς, όπως είναι η αρχική υιοθέτηση από τον Μωάμεθ της νηστείας εξιλασμού της 10ης ημέρας του εβραϊκού μήνα Tishrei. Ένα άλλο παράδειγμα - όχι μικρής σημασίας - είναι η φαινομενική άμεση επίδραση του Ιουδαϊσμού στο Ισλάμ όσον αφορά την κατεύθυνση της προσευχής (qibla) προς την Ιερουσαλήμ. Αυτή είναι μια ταλμουδική ιδέα και μια αρχή της halakha (Berakhot 30a) πολύ πριν ο Μωάμεθ, τον καιρό που προωθούσε τη νέα ισλαμική πίστη στη Μεδίνα, είχε εγκρίνει την πρακτική της κατεύθυνσης του προσώπου προς την ιερή Ιερουσαλήμ κατά την προσευχή. Μετά από δεκαοκτώ μήνες, ωστόσο, η qibla (κατεύθυνση) άλλαξε για την Κάαμπα στη Μέκκα. Αυτή δεν είναι η μόνη περίπτωση όπου ένα εβραϊκό χαρακτηριστικό υιοθετήθηκε αρχικά, αν και αργότερα εγκαταλείφθηκε, από το Ισλάμ.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιπτώσεις όπου κάποια διαφορά, μερικές φορές ελαφριά και συχνά έντονη, διακρίνει το Ισλάμ από τον Ιουδαϊσμό. Το Ταλμούδ δηλώνει ότι ένα άτομο ξέρει ότι έφθασε ο χρόνος για την πρωινή ‘Shma(‘Άκουε Ισραήλ’) προσευχή, όταν αρκετό φως του δίνει τη δυνατότητα να διαφοροποιήσει ανάμεσα σε ένα «μπλε και άσπρο νήμα» στα tzitzit κρόσσια του talit (σάλι) της προσευχής (Bera / diot 9b). Το Κοράνι χρησιμοποιεί την ίδια εικόνα, αλλά με αλλαγή του χρώματος, επισημαίνοντας ότι ένα άτομο ξέρει ότι η μέρα έχει φτάσει όταν είναι σε θέση να διαφοροποιήσει «ένα λευκό νήμα από ένα μαύρο» (Siura 2: 187).

Η διάσημη ιστορία της μαγευτικής ‘νυχτερινής πτήσης’ του Μωάμεθ φαίνεται επίσης να έχει ραβινική προέλευση.

Σίγουρα ένας από τους πιο αινιγματικούς αλλά διάσημους στίχους του Κορανίου σχετίζεται με το «νυχτερινό ταξίδι» (isra’) του Μωάμεθ από το ιερό τέμενος, μάλλον το masod al-haram στη Μέκκα, στο «πιο μακρινό τζαμί» που ονομάζεται masgid al-aksa. Αυτή η σκοτεινή αντίληψη της θαυματουργής νυχτερινής πτήσης του Μωάμεθ από τη Μέκκα στην Ιερουσαλήμ, όπως και η ανάληψη από το Ιερό Όρος στον ουρανό για να μιλήσει με τον Μωυσή ειδικότερα, προκάλεσε μια ποικιλία παραδοσιακών μουσουλμανικών απαντήσεων που περιελάμβαναν, όχι λιγότερο από απιστία και έκπληξη.
     ...

Μία πιθανή εβραϊκή πηγή για αυτό το ασυνήθιστο «νυχτερινό ταξίδι» προς την Ιερουσαλήμ εμφανίζεται στην ραβινική μεταφραστική εξήγηση της Βίβλου στα αραμαϊκά, αν και αυτό αμφισβητείται, στον R. Yonatan Ben Uziel από την Τανναϊτική περίοδο (10-220 μΧ). Θεωρείται ότι αυτή η μετάφραση / σχολιασμός από την περίοδο μετά την καταστροφή του Ναού αποκλίνει με μια ισχυρή midrashic-ομιλητική κλίση από το εβραϊκό βιβλικό κείμενο. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι εμφανές στην υπόθεσή μας εδώ. Η σχετική αφήγηση από το βιβλίο της Εξόδου (19: 4) αναφέρει τι έκανε ο Θεός στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια της ‘εβραϊκής πτήσης’ προς την ελευθερία και πώς έθεσε τα παιδιά του Ισραήλ «σε φτερά αετών» (Al kanfei nesharim) για να τους φέρει κοντά Του. Η αραμαϊκή μετάφραση περιγράφει πώς ο Θεός έβαλε τους Ισραηλίτες στα σύννεφα, σαν σε φτερά πουλιών, και τους μετέφερε από το Pilusin, για να ταυτιστεί με τον Ραμσή στην Αίγυπτο και τους έφερε στο χώρο του Beit Mukdasha (Ναού) που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ . Έτσι, όπως εξηγεί ο Yonatan Ben Uziel, οι Ισραηλίτες ήρθαν στο Ναό για να σφαγιάσουν εκεί το ζώο που θυσίασαν το Πάσχα εκείνη την ίδια νύχτα που επέστρεφαν στο Pilusin στην Αίγυπτο. Έτσι, οι Ισραηλίτες που βρίσκονταν στην έρημο μεταφέρθηκαν στο όρος Μοριά, όπου αργότερα θα χτιζόταν ο (ιουδαϊκός) Ναός και εκεί πρόσφεραν τον πασχάλιο αμνό στο θυσιαστήριο. Από εκεί, επέστρεψαν γρήγορα την ίδια νύχτα στην Αίγυπτο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή (από εδώ)

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

10 "ρατσιστικές", "σεξιστικές", 'ξενοφοβικές" και "ομοφοβικές" χώρες που αγνοούνται από τους αριστερούς (γιατί άραγε;)

όχλος αριστερών, αντιρατσιστών, δικαιωματιστών κλπ  
Του John Carver (Return of the Kings) / ΚΟ

Κάθε λογής υποομάδα της οπισθοδρομικής αριστεράς, είτε πρόκειται για «αντιρατσιστές», είτε για φεμινίστριες, είτε για υπέρμαχους του «Black Lives Matter», είτε για τεμπέληδες SWJs, έχουν επιλέξει επανειλημμένα την ίδια σειρά από χώρες όποτε έρχεται η ώρα να επικρίνουν ό, τι θεωρούν ως «αδικία».
Οι Ηνωμένες Πολιτείες (ρατσιστές!), η Ρωσία (ομοφοβικοί!), η Γερμανία (ναζί!), το Ηνωμένο Βασίλειο (αποικιοκράτες!), η Γαλλία (το ίδιο!) και η Αυστραλία (επίσης ρατσιστές!), ενώ κατ' επέκταση σχεδόν κάθε δυτική χώρα μπορεί να δεχθεί την σκληρή επίπληξη από το δίκαιο δάχτυλο των «δίκαιων» αριστερών.

Ωστόσο, αυτό το άρθρο θα εκθέσει την επιλεκτική τους μεροληψία και θα διερευνήσει δέκα διαφορετικές χώρες οι οποίες αγνοούνται συνήθως από όλες τις προαναφερθείσες αριστερές υποομάδες και επιπλέον στο τέλος δίνεται μια μάλλον απλή εξήγηση του γιατί.

1. Τζαμάικα (Ομοφοβία)

"Νο homos here"
Πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δήλωσαν ότι η Τζαμάικα είναι πιθανώς «η πιο ομοφοβική χώρα στον κόσμο», με υψηλά επίπεδα σωματικής βίας κατά ανθρώπων ΛΟΑΤ. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ μοιράζεται επίσης ένα πολύ παρόμοιο συναίσθημα στο θέμα.

Ακόμη και στα πρόσφατα χρόνια, η κοινή γνώμη στη χώρα αντιτίθεται έντονα στην παροχή ίσων δικαιωμάτων και προνομίων στους ομοφυλόφιλους.

Το 2008, διεξήχθη μια δημοσκόπηση μεταξύ 1.008 τζαμαϊκανών που έλεγε: «Είτε συμφωνείτε είτε όχι με τον τρόπο ζωής τους, νομίζετε ότι οι ομοφυλόφιλοι δικαιούνται τα ίδια βασικά δικαιώματα και προνόμια όπως και άλλοι άνθρωποι στη Τζαμάικα;» Μόνο το 26% δήλωσε «ναι», το 70% δήλωσε "όχι" και το 4% δεν γνώριζε.

Αν και το 2015 έγιναν για πρώτη φορά εορτασμοί του LGBT Pride στο νησί, δεν υπήρξε καμία παρέλαση. Θα ήταν πολύ επικίνδυνο για τους διαδηλωτές να συμμετέχουν χωρίς να διακινδυνεύουν από βία ή σοβαρή λεκτική παρενόχληση.

Τώρα φανταστείτε να υπήρχε ένα τέτοιο σκηνικό σε κάποια δυτική χώρα. (Η πλάκα είναι ότι η σημαία της Τζαμάικας είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σε αριστερούς, «αντιρατσιστές» κλπ)

2. Λιβερία (ρατσισμός)

Λιβερία. Δεν είναι μόνο σούπερ ρατσιστές, αλλά σαφώς και μια χώρα “cultural appropriator” μιας άλλης διάσημης σημαίας…
Η Λιβερία ιδρύθηκε το 1822 ως χώρα επαναπατρισμού για απελευθερωμένους μαύρους σκλάβους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι ήθελαν να επιστρέψουν στην (κατά προσέγγιση) πατρίδα τους στη δυτική Αφρική. Η ειρωνεία του ονόματος της χώρας, που σημαίνει "γη των ελεύθερων", είναι ότι μόνο οι άνθρωποι με μαύρη αφρικανική προέλευση έχουν την ελευθερία να αποκτήσουν την λιβεριανή ιθαγένεια.

Το άρθρο V, παράγραφος 13 του Συντάγματος του 1847 ορίζει: "Το μεγάλο αντικείμενο της διαμόρφωσης αυτών των αποικιών, που είναι να παρασχεθεί μια πατρίδα για τα διασκορπισμένα και καταπιεσμένα παιδιά της Αφρικής και να αναγεννήσουν και να διαφωτίσουν αυτή την κακοποιημένη ήπειρο, κι έτσι κανένας άλλος παρεκτός των έγχρωμων ατόμων (“persons of colour”) δικαιούται την ιθαγένεια σε αυτή τη Δημοκρατία. "Η διατύπωση “persons of colour” άλλαξε σε “Negroes or persons of Negro descent("νέγρους ή άτομα νέγρικης καταγωγής") στην αναθεώρηση του 1955.

Φανταστείτε να υπήρχε άρθρο στο Σύνταγμα της Γερμανίας ή της Σουηδίας που να έλεγε ότι μόνο "λευκοί ευρωπαίοι ή πολίτες λευκής ευρωπαϊκής καταγωγής" δικαιούνται την ιθαγένεια.

3. Ιαπωνία (Ξενοφοβία)

Ο όχλος της Αριστεράς / Διαφορετικότητας / Ανεκτικότητας κλπ αγαπά τη σημαία της Ιαπωνίας! (Η πλάκα είναι ότι με την ίδια σημαία που ισχύει από το 1870, η Ιαπωνία διέπραξε σχεδόν ακριβώς τις ίδιες φρικαλεότητες με τη ναζιστική Γερμανία στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και περισσότερα από 10 εκατομμύρια Κινέζοι αναγκάστηκαν να υποστούν αναγκαστική εργασία από την Ιαπωνία για 8 χρόνια μεταξύ 1937-1945. Γιατί δεν κρατάνε και τη ναζιστική σημαία;

Ούτως ή άλλως, η 2η πολυπληθέστερη χώρα του πρώτου κόσμου στον κόσμο κλείνει σχεδόν τελείως τα σύνορά της στους πρόσφυγες και χορηγεί ένα απίστευτα μικρό ποσό δικαιώματος μόνιμης κατοικίας και διαβατηρίων σε ανθρώπους μη ιαπωνικής καταγωγής κάθε χρόνο. Επιπλέον, υπάρχουν αμέτρητα καταστήματα, σούπερ μάρκετ, σάουνες, ιαματικά λουτρά και μπανιέρες που απαγορεύουν στους μη Γιαπωνέζους να εισέλθουν στις εγκαταστάσεις τους σε όλη τη χώρα. Η Ιαπωνία είναι πραγματικά ένα έθνος του 1ου κόσμου σαν κανένα άλλο. Πώς τα κατάφεραν να ξεφεύγουν από τις επιθέσεις των αριστερών;

4. Κίνα (ρατσισμός και ξενοφοβία)

Απλώς προσπαθώ να φανταστώ αυτό σε οποιαδήποτε δυτική χώρα ...
Είναι σχεδόν αδύνατο για έναν αλλοδαπό να αποκτήσει την ιθαγένεια, πόσο μάλλον το καθεστώς μόνιμης κατοικίας, στην ηπειρωτική Κίνα, εκτός αν είναι κινεζικής καταγωγής. Το καλύτερο που θα μπορούσατε ποτέ να ελπίζετε είναι να είσαστε ένας επισκέπτης εργαζόμενος με ενός ή δύο χρόνων βίζα, η οποία μπορεί να ανακληθεί ανά πάσα στιγμή. Αυτό δεν είναι αρκετά «ρατσιστικό», με βάση τα δεδομένα της εποχής;

Δυστυχώς, αυτό δεν εμποδίζει τους κινεζο-αυστραλούς και τους κινεζο-αμερικάνους SJWs από το να θέλουν να κατηγορούν και να γεμίζουν ενοχές τον λευκό πληθυσμό των αντίστοιχων χωρών τους, ιδιαίτερα με το να υπενθυμίζουν συνεχώς τους νόμους περί αποκλεισμού των Κινέζων που τέθηκαν σε ισχύ στα τέλη του 19ου αιώνα αλλά έχουν από καιρό καταργηθεί.



5. Μπουτάν (Ξενοφοβία)

"Πλήρωσε τώρα! τώρα"
Η επίσκεψη ξένων στο Βασίλειο του Μπουτάν (πληθυσμός 775.000 κάτοικοι) ρυθμίζεται εξαιρετικά με το φαινομενικά οργουελιανό διάταγμα "High Value, Low Impact" για τον τουρισμό, το οποίο αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση του αντίκτυπου των ξένων στη κοινωνία και το περιβάλλον της χώρας.
Ένας από τους κανονισμούς αυτούς είναι μια υπερβολική χρηματική επιβάρυνση μόνο επειδή κάποιος είναι στη χώρα, κάπου μεταξύ 200-250 δολάρια ανά ημέρα ανάλογα με την εποχή. Αν και είναι αξιοθαύμαστο που η χώρα θέλει να κρατήσει μακριά φωνακλάδες, μεθυσμένους και εκφυλισμένους Αυστραλούς με τέτοιους κανόνες, το μέτρο είναι αρκετά ακραίο και απλά υποκριτικό.

Απλώς φανταστείτε την ανησυχία αν οι μικρές δυτικές χώρες όπως η Ισλανδία (πληθυσμός 330.000) εφάρμοζαν ξαφνικά τέτοιους κανόνες προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τις επιπτώσεις των ξένων στην κοινωνία τους και το περιβάλλον της χώρας.

6. Λάος (σεξισμός και ξενοφοβία)

"Ξένοι, κάτω τα χέρια από τα κορίτσια μας"
Η σχετικά ήσυχη χώρα του Λάος προβλέπει ότι οι αλλοδαποί δεν επιτρέπεται να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με ντόπιες γυναίκες εκτός αν τις έχουν παντρευτεί. Κατά συνέπεια, αυτό σημαίνει επίσης ότι οι ντόπιες γυναίκες δεν μπορούν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με ξένους άνδρες (τουλάχιστον στα χαρτιά).

Αυτός ο νόμος όχι μόνο δείχνει κατά κάποιο τρόπο ζήλεια, αλλά είναι επίσης απίστευτα σεξιστικός και αυταρχικός στη φύση του, καθώς απαγορεύει στις ντόπιες γυναίκες να έχουν τον πλήρη έλεγχο των δικών τους οργάνων και να επιλέγουν εκείνες το πώς θα τα χρησιμοποιήσουν!

Έχετε ποτέ ακούσει τις δυτικές φεμινίστριες να αγωνίζονται για τα δικαιώματα των Λαοτινών γυναικών; Όχι. Ούτε και εγώ.

7. Μαλαισία (ρατσισμός)

Bumiputera Contractors Only” σημαίνει ότι μόνο οι εθνοτικοί Μαλαισιανοί μπορούν να αναλάβουν αυτή τη δουλειά. Σαφή φυλετική διάκριση κατά των κινεζο-μαλαισιανών ή των ινδο-μαλαισιανών.
Η Μαλαισία είναι τόσο ρατσιστική όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες από πολλές απόψεις. Υπάρχει μια πλειοψηφική φυλά των «Bumiputera» ή εθνοτικών Μαλαισιανών και δύο μικρότερες, αλλά ακόμη πολύ ορατές κινεζο-μαλαισιανές και ινδιο-μαλαισιανές κοινότητες. Και οι δύο περίπου αντιστοιχούν στους μαύρους Αμερικάνους και τους ισπανόφωνοι, των ΗΠΑ, εκτός από την γενικά υψηλότερη κοινωνικο-οικονομική τους κατάσταση σε σύγκριση με τους εθνοτικούς Μαλαισιανούς.

Η βασική διαφορά μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μαλαισίας είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυρίαρχη φυλή αντιμετωπίζει τους αδελφούς της μειοψηφίας. Οι μουσουλμάνοι εθνοτικοί Μαλαισιανοί έχουν  τα υψηλότερα επίπεδα πολιτικών ελευθεριών και προνομίων, ενώ γίνονται διακρίσεις κατά των κινεζικών και ινδικών κοινοτήτων σχετικά με τις ευκαιρίες εργασίας και την στέγαση κ.λπ.

Την ίδια ώρα η, ως επί το πλείστον, χριστιανική λευκή Αμερική, κάνει επανειλημμένα ό, τι μπορεί για να στηρίξει τους στατιστικά χαμηλότερης απόδοσης πληθυσμούς μειονοτήτων με προγράμματα «θετικής δράσης», χαλαρά πρότυπα εισόδου στα πανεπιστήμια και συνεχή συμπάθεια από τα λίμπεραλ μέσα ενημέρωσης.

8. Ινδία (ρατσισμός)

"Δώστε μας βίζα παλιορατσιστές, αλλιώς...."
Ο τίτλος της "πιο ρατσιστικής χώρας στον κόσμο" μπορεί να είναι μάλλον υποκειμενικός, αλλά παρόλα αυτά η Ινδία δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη φήμη για ευρεία ανοχή και αίσθηση αδελφοσύνης. Έρευνες έδειξαν ότι πάνω από το 40% των Ινδών θα ήταν απρόθυμοι να έχουν γείτονες διαφορετικής φυλής, όταν το ίδιο ποσοστό στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι λιγότερο από το 4%.
Εντός της ίδιας της χώρας, το σύστημα καστών της Ινδίας είναι επίσης πολύ ρατσιστικό. Οι σκουρόχρωμοι "άθικτοι" είναι γενικά υποβιβασμένοι να είναι τα κατακάθια της κοινωνίας, ενώ οι πιο ανοιχτόχρωμοι βόρειοι Ινδοί και οι Βραχμάνοι είναι στην κορυφή του κοινωνικού τοτέμ.

9. Μαυριτανία (δουλεία!)

"Μα, που είναι εκείνα τα παιδιά από το Black Lives Matter;"
Η ατέλειωτη θάλασσα των αμμόλοφων της Μαυριτανίας κρύβει ένα φανερό μυστικό: Το 10% έως 20% του πληθυσμού εκτιμάται ότι ζει στη δουλεία.

Οι λευκές δυτικές χώρες, και μόνο οι λευκές δυτικές χώρες, συνεχώς ενοχοποιούνται και γίνονται στόχος επιθέσεων για το παρελθόν τους με τη δουλεία, παρά το γεγονός ότι ο θεσμός πέθανε το 1888 με τη Βραζιλία να απελευθερώνει τους τελευταίους υπολοίπους δούλους εκείνου του έτους. Συγκριτικά, η Κίνα δεν θα ακολουθήσει τη διαδικασία μέχρι το 1910 και πολλά αραβικά έθνη διατήρησαν τη δουλεία μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

Δυστυχώς, η βορειοδυτική αφρικανική χώρα της Μαυριτανίας, η οποία κατοικείται κυρίως από μαύρους μουσουλμάνους, εξακολουθεί να διατηρεί αυτήν την βάρβαρη πρακτική. Ωστόσο, οι διάφοροι ακτιβιστές, φεμινίστριες, «αγωνιστές κοινωνικής δικαιοσύνης» κλπ δεν νοιάζονται για τη δύσκολη τους κατάσταση. Μήπως οι μαύροι και οι μουσουλμάνοι χορηγούν μια κάρτα «κοινωνικής δικαιοσύνης» - βγες από την φυλακή - ή κάτι τέτοιο;

10. Σαουδική Αραβία (ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία, τρομοκρατία)



Ο Paul Joseph Watson περιγράφει με ακρίβεια τη Σαουδική Αραβία ως μία από τις περισσότερο μισαλλόδοξες, αν όχι την πιο μισαλλόδοξη, χώρα στη Γη. Ένα έθνος που διοικείται από σκληροπυρηνικούς μουσουλμάνους (εκείνη τη θρησκεία που οι δυτικοί λίμπερλα φαίνεται να λατρεύουν απολύτως), υπάρχουν αναρίθμητα χαρακτηριστικά του κοινωνικού τοπίου, τα οποία θα είχαν «εξεγείρει» τους SJW εάν έλαβαν χώρα σε οποιαδήποτε δυτική χώρα.

Οι γυναίκες δεν μπορούν να οδηγήσουν και πρέπει να φορούν ρούχα ninja δημόσια; Σεξισμός! Οι ομοφυλόφιλοι θα κρεμαστούν από γερανούς αν πιαστούν; Ομοφοβία! Οι Σαουδάραβες πληρώνονται πολύ περισσότερο από τους αλλοδαπούς εργαζόμενους που κρατούνται σε συνθήκες περίπου δουλείας; Ρατσισμός!

Είναι επειδή αυτές οι χώρες δεν είναι λευκές!

Οι χώρες που κυριαρχούν κυρίως από άντρες λευκής ευρωπαϊκής καταγωγής είναι οι πιο ελεύθερες και οι πιο ανεκτικές στη Γη. Παρέχουν στους LGBT, τις γυναίκες, τους λευκούς και τους μη χριστιανούς τα υψηλότερα επίπεδα πολιτικών ελευθεριών, την προστασία από την κακομεταχείριση, την ισότητα ενώπιον του νόμου και τις οικονομικές ευκαιρίες. Ωστόσο, επανειλημμένα εκτοξεύονται εναντίον τους πυρά και δαιμονοποιούνται από τη μαρξιστική αριστερά και από όποιον έχει μολυνθεί από την «κοινωνική δικαιοσύνη» και την θυματολογία.
Η εικόνα μιλάει μόνη της. Η καταθλιπτική αριστερά είναι συνεχώς στο κυνήγι για να δαιμονοποιήσει και μόνο να δαιμονοποιήσει τις δυτικές χώρες λευκής πλειοψηφίας και τους λευκούς νοτιοαφρικανούς για τις αμαρτίες του παρελθόντος που εξακολουθούν να εφαρμόζονται ευρέως σε πολλές μη λευκές χώρες σε όλο τον κόσμο σήμερα.

Ισχυρίζονται ότι κηρύσσουν την "ισότητα" όλη την ώρα, αλλά η Ρωσίας και οι Ηνωμένες Πολιτείες (οι μόνες χώρες της Γης με λευκούς πληθυσμούς άνω των 100.000.000) μοιάζουν να βρίσκονται στον στόχαστρό τους.

Αντί να δουν την υποκρισία τους, προτιμούν απλώς να επισημάνουν συνεχώς πόσο φοβερή είναι η Ρωσία για τους μετανάστες ή για τους ομοφυλόφιλους και να δείχνουν συνεχώς μια φωτογραφία ενός μαύρου που τον έχουν κρεμάσει λευκοί, από μια εποχή τόσο παλιά που οι κάμερες ήταν μόνο σε θέση να τραβήξουν χαμηλής ανάλυσης ασπρόμαυρες φωτογραφίες


ΚΟΚΚΙΝΣΟ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή