Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

#Blaxit: Μαύροι Αμερικάνοι επιστρέφουν στην Αφρική



The New Observer / ΚΟ

Έως και 5.000 μαύροι Αμερικανοί έχουν μετακομίσει πίσω στην Γκάνα - και χιλιάδες περισσότεροι σε άλλα αφρικανικά κράτη - τα τελευταία χρόνια, ως μέρος ενός αυξανόμενου κινήματος που αποβλέπει στο να ζήσουν σε μια κοινωνία στην οποία, όπως λένε, "οι μαύροι άνθρωποι θα κάνουν κουμάντο".

Το αργά αναπτυσσόμενο κίνημα “return to Africa” παρουσιάστηκε σε πρόσφατο άρθρο του Al Jazeera, με τίτλο "Γιατί μερικοί Αφροαμερικανοί μετακομίζουν στην Αφρική".

Το άρθρο-το οποίο, φυσικά, κατηγορεί τους λευκούς για όλα τα δεινά που πλήττουν τους μαύρους - περιστρέφεται γύρω από μια συνέντευξη με την Muhammida el-Muhajir, ψηφιακή έμπορο από τη Νέα Υόρκη, που άφησε τη δουλειά της για να μετακομίσει στην Άκρα, πρωτεύουσα της Γκάνας.

«Έρχονται από μεγάλες πόλεις όπως το Σαν Φρανσίσκο, το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη. Χιλιάδες από αυτούς. Και πολλοί αρνούνται να επιστρέψουν», αρχίζει το άρθρο λέγοντας ότι ένα «νέο κύμα Αφροαμερικανών δραπετεύει από τον αδιάκοπο ρατσισμό και την προκατάληψη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τη Σενεγάλη και τη Γκάνα μέχρι τη Γκάμπια, εμφανίζονται κοινότητες σε αντίθεση με τη συμβατική σοφία ότι η Αφρική είναι μια ήπειρος από την οποία όλοι προσπαθούν να φύγουν».

Το άρθρο συνεχίζει να λέει ότι υπολογίζεται ότι μεταξύ 3.000 και 5.000 μαύροι Αμερικάνοι ζουν μόνο στην πρωτεύουσα της Γκάνας. (Η Γκάνα να θυμίσουμε ότι έχει ένα νόμο περί "δικαιώματος διαμονής", παρόμοιο με το "νόμο της επιστροφής" του Ισραήλ. Αυτό το "δικαίωμα νόμου διαμονής" χορηγεί κατοικία και την υπηκοότητα της Γκάνας σε οποιοδήποτε άτομο με μαύρη φυλετική καταγωγή).

"Είναι δάσκαλοι σε μικρές πόλεις στη Δύση ή επιχειρηματίες στην πρωτεύουσα και λένε ότι ακόμα κι αν το να ζεις στην Γκάνα δεν είναι πάντα εύκολο, αισθάνονται ελεύθεροι και ασφαλείς", συνεχίζει το άρθρο.

Η El-Muhajir λέει ότι μετακόμισε "επειδή, παρά την εκπαίδευση και την εμπειρία της, ένιωθε πάντα σαν πολίτης δεύτερης κατηγορίας".

Η μετακόμιση, είπε, ήταν «μια ευκαιρία για να εκπληρώσει τις δυνατότητές της» και «να αποφύγει να επικεντρωθεί στη φυλετική βία».

Ο τελευταίος λόγος είναι βέβαια ανόητος, καθώς όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι στις ΗΠΑ οι λευκοί αποτελούν στόχο της φυλετικής βίας πολύ περισσότερο από τους μαύρους και ότι το έγκλημα από μαύρους εναντίον μαύρων είναι μακράν η μεγαλύτερη απειλή για τους μαύρους στην Αμερική.

Παρόλο που η αντίληψη της El-Muhajir σχετικά με την "λευκή βία" είναι ψευδής και χωρίς αμφιβολία τροφοδοτούμενη από τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης – αλλά όσον αφορά την εκπαίδευση υπάρχει αλήθεια σ' αυτό, καθώς σε ανοιχτό ανταγωνισμό και σε ανταγωνισμό επί ίσοις όροις, οι μαύροι σχεδόν πάντοτε χάνουν έναντι των λευκών και των Ασιάτων στην Αμερική.

"Μεγάλωσα στη Φιλαδέλφεια και στη Νέα Υόρκη. Πήγα στο Howard, το ιστορικό μαύρο πανεπιστήμιο", δήλωσε η El-Muhajir.

Άποψη από την πρωτεύουσα της Γκάνας, Άκρα

"Λέω στους ανθρώπους ότι η Γκάνα είναι σαν τον Χάουαρντ στην πραγματική ζωή. Σαν ένας μικρόκοσμος του κόσμου. Στο πανεπιστήμιο, μας λένε ότι ο κόσμος δεν είναι μαύρος, αλλά υπάρχουν μέρη όπου αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος. Το Χάουαρντ σας προετοιμάζει για έναν κόσμο όπου οι μαύροι είναι οι αρμόδιοι, πράγμα που είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία σε σύγκριση με τους ανθρώπους που έχουν πάει στα κατά κύριο λόγο λευκά πανεπιστήμια».

Στη συνέχεια εξήγησε πως δεν ένιωθε πλέον «ξένη» στην Αφρική, μια εμπειρία που είχε πάντα στην Αμερική.

"Η πρώτη χώρα στην οποία πήγα ήταν η Κένυα. Ήμουν 15 και ταξίδεψα με μια ομάδα παιδιών. Ήμουν ένα από τα δύο μαύρα παιδιά. Είδα νωρίς ότι θα μπορούσα να χωρέσω εκεί και ένιωθα ότι δεν ήμουν κάποια ξένη.

"Ξαφνικά αυτό άλλαξε, ήρθα από την Αμερική όπου ήμουν ξένη, αλλά στην Αφρική, δεν ένιωσα πια κάτι τέτοιο. Αποφοίτησα από σχολείο στη Γκάνα το 2003 και επέστρεψα στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια μετακόμισα στη Γκάνα το 2014".

«Στην Αμερική, πάντα προσπαθείς να αποδείξεις τον εαυτό σου. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύω τον εαυτό μου σε πρότυπα κανενός άλλου εδώ. Είμαι πρωταθλήτρια, πήγα στο πανεπιστήμιο, και μου αρέσει να κερδίζω, γι’ αυτό αρνούμαι να είμαι σε μια κατάσταση όπου ποτέ δεν θα κερδίσω».

Η αγορά της Άκρας
«Υπάρχουν ανέσεις που είμαι συνηθισμένη στο σπίτι μου στη Νέα Υόρκη - όπως πάρτι, ανοιχτά μπαρ και μόδα, οπότε όταν συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να κάνω τα ίδια πράγματα στην Αφρική όσο θα μπορούσα στις ΗΠΑ, πείσθηκα. Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο φεστιβάλ τέχνης δρόμου εδώ, και αυτή ήταν η διαφορά από όταν ήρθα [ως φοιτήτρια]. Είδα τα πράγματα που αγαπώ εδώ, γι 'αυτό αποφάσισα ότι τώρα είναι η ώρα».

Η El-Muhajir έχει κάνει ακόμη και ένα ντοκιμαντέρ για τους μαύρους που μετακινούνται στην Αφρική, που ονομάζεται "Blaxit". [Επίσημη ιστοσελίδα εδώ].


"Έκανα το Blaxit, για αυτό το κύμα Αφρο-Αμερικανών που μετακομίζει στην Αφρική. Αυτή η τάση άρχισε να συμβαίνει γύρω από την ανεξαρτησία των αφρικανικών χωρών, αλλά το νέο κύμα [περιλαμβάνει] ανθρώπους που έρχονται σε μέρη όπως αυτό. Αυτή η νέα ομάδα έχει συγκεκριμένη πρόσβαση στην Αμερική και έρχεται εδώ για να έχει αυτό τον τρόπο ζωής στην Αφρική», είπε.

«Χωρίς να το γνωρίζουμε, βιώνουμε το όραμα που μας έδωσε [ο Γκανέζος πολιτικός και επαναστάτης] Kwame Nkrumah, δεδομένου ότι αυτή η χώρα είναι η πύλη προς την Αφρική για τη μαύρη διασπορά.

«Δεν θέλω να πιστεύουν οι άνθρωποι ότι η Αφρική είναι αυτή η μαγική ουτοπία, όπου όλα τα θέματά σου θα λυθούν. Είναι απλά ότι μερικά από τα πράγματα που μπορεί να αντιμετωπίσεις στην Αμερική ως μαύρος - δεν θα χρειαστεί να τα υποφέρεις εδώ».

Ερωτηθείσα αν σκέφτηκε ότι το κίνημα "πίσω στην Αφρική" θα μπορούσε να μεγαλώσει, είπε «νομίζω ότι θα έρθουν περισσότεροι όταν αρχίσουν να το θεωρούν βιώσιμη εναλλακτική λύση. Αλλά δεν είναι εύκολο και δεν είναι φθηνό. Δεν μπορώ να πω ότι αυτό που συμβαίνει στην Αμερική σήμερα είναι κάτι χειρότερο από αυτό που συνέβαινε σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή. Νομίζω ότι τώρα είναι η ώρα που οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν ότι μπορούν να ζήσουν κάπου αλλού».

Το αρχικό κίνημα “back to Africa” στην Αμερική χρονολογείται από την εποχή της Αμερικανικής Εταιρίας Αποικιοκρατίας (American Colonization Society - ACS), η περιλάμβανε επιφανή μέλη, όπως Thomas Buchanan, Thomas Jefferson, James Monroe, Abraham Lincoln, James Madison, Daniel Webster, John Marshall και Francis Scott Key.

Η ACS ήταν η οργάνωση που ίδρυσε το αφρικανικό κράτος της Λιβερίας το 1847, αφού μετακόμισε περισσότερους από 15.000 μαύρους από τις ΗΠΑ στην πατρίδα τους. Το σύνταγμα και η σημαία της Λιβερίας διαμορφώθηκαν από εκείνα των ΗΠΑ.

Πολλοί άλλοι μαύροι προσπαθούσαν επίσης να μεταφέρουν τους δικούς τους πίσω στην Αφρική, με τον πιο διάσημο να ήταν ο Marcus Garvey (Μάρκους Γκάρβι), ο οποίος από τη δεκαετία του 1920 είχε συγκεντρώσει τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια Αμερικανούς μαύρους που είχαν εγγραφεί στην οργάνωση του, προωθώντας μια μετακόμιση στην Αφρική. Οι προσπάθειες του Garvey κατέρρευσαν αφού καταδικάστηκε για απάτη σε πώληση μετοχών σε ναυτιλιακή εταιρεία που άρχισε να μεταφέρει μαύρους στην Αφρική.

Το 1937 μια ομάδα αντιπάλων του Garvey που ονομάζεται Κίνημα Ειρήνης της Αιθιοπίας συνεργάστηκε με τον Γερουσιαστή των Ηνωμένων Πολιτειών από το Μισισιπή, Theodore Bilbo (φώτο) και τον ιεροκήρυκα Sevier Cox, για την προώθηση ενός σχεδίου επαναπατρισμού που εισήχθη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ ως "Πράξη για την Μεγάλη Λιβερία".

Ο Bilbo, πρότεινε να χρηματοδοτηθεί η μετακίνηση 12 εκατομμυρίων μαύρων στη Λιβερία με κυβερνητικές δαπάνες, ένα θέμα που περιείχε στο βιβλίο του “Take Your Choice, Separation ή Mongrelization” (Διάλεξε: Διαχωρισμός ή "Μπαστάρδεμα").

ΚΟ / πηγή

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΓΑΛΛΙΑ: Αφρικανός μποξέρ σκίζει δημόσια την Αγία Γραφή (video)

Ο πυγμάχος Youri Kayembre Kalenga, (παρουσιάζεται και ως “El Toro”) γεννήθηκε στην Κινσάσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (τα media τον λένε «Γαλλο-Κονγκολέζο», και ας λέει συμπατριώτες του όσους είναι από το Κονγκό) δημοσίευσε ένα video στις 18 Ιανουαρίου, στο οποίο αφού επιδίδεται σε ασυναρτησίες και ακατανόητες προσβολές κατά του Ιησού Χριστού, στη συνέχεια αρχίζει να σχίζει την Καινή Διαθήκη και τη Βίβλο και να τις ρίχνει στα σκουπίδια. 

Όλα αυτά στο Καλάι της Γαλλίας (γνωστό και ως «ζούγκλα»), που είναι τίγκα στους λαθρομετανάστες.

Ο Kalenga πριν αρχίσει το παραλήρημά του προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή «αδελφών» του Αφρικανών, οι οποίοι όμως φαίνεται ότι τον περιφρονούν.

Από τις ασυναρτησίες που λέει φαίνεται ότι αποδίδει στον Χριστιανισμό όλες τις κακοτυχίες της Αφρικής. Παρόλο το μένος του για τον Χριστιανισμό και την Γαλλία, που τους πρόσφερε απλόχερα την «ενσωμάτωση», προφανώς δεν έχει σκοπό να επιστρέψει στη χώρα των προγόνων του.

Σε όλους μας μένει η απορία: Εάν κάποιος έσκιζε δημόσια ένα κοράνι, τόσο «στα ψιλά» (μα μιλάμε για πολύ ψιλά) θα περνούσε η είδηση;  Τα media της «ενημέρωσης» θα σιωπούσαν ή θα παρουσίαζαν την είδηση με το γνωστό «σάλος στην Γαλλία…»; Καμία τιμωρία από κάποια αθλητική ομοσπονδία ή αποκλεισμός από αγώνες παίζει; Ή αφού δεν είναι λευκός και δεν στρέφεται κατά του ισλάμ δεν τρέχει τίποτα; Το "μίσος" και όλα αυτά τα τσιτάτα θα ακουστούν; Την λέξη "χριστιανοφοβία" θα την μάθουμε ποτέ; Φιλολογικά τα ερωτήματα. 



ΚΟ / πηγή

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Συνέντευξη για την Ευρώπη με Γερμανό εθνικιστή που έγινε Ορθόδοξος Χριστιανός

Από Σερβική Δράση (Србска Акција) / ΚΟ

Ο Maik Müller είναι Γερμανός εθνικιστής ακτιβιστής από τη Δρέσδη και Ορθόδοξος Χριστιανός. Βαπτίστηκε το 2016 στη Σερβία και έλαβε το βαφτιστικό του όνομα Γερμανός από τον Άγιο Γερμανό της Αλάσκας (1756-1836). Είναι μέλος του Εθνικοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (NPD), στο οποίο υπηρετεί ως περιφερειακός πρόεδρος του τμήματος νεολαίας (Jungen Nationaldemocrat) για τη Σαξονία. Ο Mike είναι ένας μεγάλος φίλος του Σερβικού λαού και της Κίνησης μας, ήταν ο καλεσμένος μας τις τελευταίες ημέρες. Μέσα από τη σύντομη συνέντευξη που είχαμε μαζί του καλύφθηκαν αρκετά σημαντικά θέματα.

Mike, πρόσφατα έγινες μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Πες μας εν συντομία τι είναι η Ορθοδοξία για σένα και γιατί έγινες Ορθόδοξος Χριστιανός;

Η Ορθοδοξία για μένα αντιπροσωπεύει την αληθινή γνώση του Κυρίου, που είναι αγάπη και είναι πανταχού παρών. Χωρίς τη βοήθειά Του, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα καλό. Όταν ήρθα για πρώτη φορά στη Σερβία το 2014, επισκέφθηκα επίσης την κατεχόμενη νότια Σερβική επαρχία - το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Εντυπωσιάστηκα από το σερβικό μεσαιωνικό πολιτισμό με τα επιβλητικά μοναστήρια, αλλά ένιωσα αμέσως ότι υπήρχε κάτι πολύ πιο μεγαλύτερο από πολιτιστικές ομορφιές. Παρόλο που ήμουν τότε ένας άθεος Γερμανός, στην (Μονή) Ντετσάνι, στην (Μονή) Γκρατσάνιτσα και σε άλλους Σερβικούς Ορθόδοξους ιερούς τόπους ένιωσα απερίγραπτη πνευματική δύναμη. Ιδιαίτερα μέσα στις συνθήκες των δεινών του σερβικού λαού στην ιερή γη τους. Έκανα το βάπτισμα μου στην Ορθόδοξη Εκκλησία το 2016. Έχω κερδίσει πολλούς Σέρβους Ορθόδοξους φίλους φέτος, ανάμεσα στους οποίους υπάρχουν ιερείς. Όλοι μου δίνουν μεγάλη υποστήριξη.

Περίγραψέ μου συνοπτικά την τρέχουσα πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη Γερμανία. Πώς βλέπεις τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών; Ποια είναι η κατάσταση με το NPD και την εθνικιστική νεολαία της οποίας είσαι επικεφαλής στη Δρέσδη και σε όλη τη Σαξονία; Ποια είναι η γνώμη σου σχετικά με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) και την εκλογική επιτυχία της;

Στη Γερμανία, όπως και γενικά στην Ευρώπη, η κατάσταση είναι κακή. Η κατάσταση επιδεινώνεται με τη μεγάλη εισροή μεταναστών και τον εξισλαμισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς σωστό έλεγχο και μπορούμε εύκολα να μαντέψουμε πόσοι τρομοκράτες βρίσκονται μέσα σε αυτές τις μάζες. Οι συστημικοί πολιτικοί δεν κάνουν τίποτα για να αντιμετωπίσουν αυτές τις τάσεις, αλλά στον γερμανικό λαό υπάρχει αντίσταση και πιστεύουμε ότι θα είναι ισχυρότερη. Η οργάνωση της οποίας είμαι μέλος - το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (NPD) και το τμήμα της νεολαίας μας - η Εθνική Δημοκρατική Νεολαία (JN), αντιτίθεται έντονα σε όλες αυτές τις καταστρεπτικές διαδικασίες. Οι τρεις θεμελιώδεις αρχές στις οποίες δραστηριοποιείται η JN είναι η εκπαίδευση των μελών και των συμπατριωτών, η κοινωνικοποίηση και ο ακτιβισμός. Πολλοί που είναι κοντά στις ιδέες μας ψηφίζουν την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), που είναι ένα λαϊκίστικο κόμμα, επειδή είναι ελκυστικό να πιστεύουν στη δυνατότητα ταχείας αλλαγής και ταχείας πολιτικής επιτυχίας. Ωστόσο, η AfD είναι, κατά τη γνώμη μας, ένα λαϊκιστικό κόμμα που αντιτίθεται στον ισλαμισμό, αλλά επιδιώκει να προστατεύσει την υπάρχουσα τάξη και τις φιλελεύθερες "αξίες" της, συμπεριλαμβανομένης της ομοφυλοφιλίας. Υπάρχουν ωστόσο, θετικές πλευρές στην ενίσχυση της AfD. Εξακολουθούμε να μην μπορούμε να πούμε πλήρως τι είναι πραγματικά η AfD, αλλά ο χρόνος θα δείξει. Η σημερινή κατάσταση στο NPD δεν είναι κάτι τρομερό, αλλά διατηρήσαμε τον πυρήνα των μελών μας και των υποστηρικτών μας. Πιστεύουμε ότι ο αγώνας για την ταυτότητα, την οικογένεια, το έθνος και η συνέπειά μας σε αυτόν τον αγώνα τελικά θα φέρει καρπούς.

Ποια είναι η άποψή σου για τις σερβο-γερμανικές σχέσεις στο παρελθόν και στο μέλλον; Ποια προοπτική έχει η ιδέα μιας Ευρώπης των εθνών;

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιο θα είναι το μέλλον της Γερμανίας, αλλά το πεπρωμένο της σχετίζεται με τη μοίρα της Ευρώπης ως κοινής μας πατρίδας. Τα ευρωπαϊκά έθνη πρέπει να πολεμήσουν από κοινού εναντίον των κοινών εχθρών - φιλελεύθερων αντι-εθνικών ψευδών ελίτ. Διότι αν δεν είναι ενωμένοι, θα νικηθούν και θα καταστραφούν. Η ιστορία των σχέσεων Γερμανίας-Σερβίας δεν είναι ξεκάθαρη. Γνωρίζω ότι στη Σερβία υπάρχει μια ισχυρή προπαγάνδα στην οποία οι Γερμανοί εκπροσωπούνται ως ένας μεγάλος εχθρός σε δύο παγκόσμιους πολέμους, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί δεν είχαν εδαφικές προθέσεις προς τη Σερβία. Ωστόσο, οι εχθροί της Ευρώπης και οι εχθροί των εθνών μας ήθελαν να μας παρασύρουν και να κατευθύνουμε την εθνική μας ενέργεια προς λάθος κατεύθυνση. Τελικά, μπορούμε να έχουμε μια διαφορετική άποψη της ιστορίας, αλλά αυτό δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο στη σημερινή εθνικιστική συνεργασία ενάντια στον σημερινό, κοινό εχθρό της Ευρώπης. Αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα των γερμανο-σερβικών σχέσεων, αλλά και των γερμανο-πολωνικών και όλων των άλλων σχέσεων όπου υπάρχουν ιστορικές συγκρούσεις και αμφιλεγόμενες ερμηνείες αυτών. Κάθε εθνικιστής είναι υποχρεωμένος να θυμάται τα θύματα και τους ήρωες του έθνους τους, αλλά αυτό δεν πρέπει να αποτελεί αιτία σοβινισμού. Όπου είναι δυνατόν, ιστορικές συγκρούσεις πρέπει να αφεθούν στην ιστορία, όπου ανήκουν, και να οικοδομήσουμε ένα κοινό μέτωπο άμυνας για την Ευρώπη. Επειδή ο γενικός μας στόχος είναι η Ευρώπη των ελεύθερων εθνών.

Πρόσφατα, η Εθνικοδημοκρατική Νεολαία ξεκίνησε την προώθηση του τρίτου Ευρωπαϊκού Εθνικιστικό Κογκρέσου στη Γερμανία, το οποίο έχει προγραμματιστεί για την επόμενη άνοιξη. Πες μας περισσότερα για αυτό;

Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι η παράδοση του κινήματος μας είναι να προσπαθούμε να συνεργαστούμε ενεργά με όσο το δυνατόν περισσότερους ξένους οργανισμούς. Αυτό, φυσικά, είναι πολύ πιο εύκολο με τους άμεσους γείτονές μας, όπως είναι οι Τσέχοι, οι Πολωνοί ή οι Γάλλοι εθνικιστές, και είναι λίγο πιο δύσκολο με τους συντρόφους μας από μακρινές χώρες όπως η Ελλάδα, η Σερβία ή η Φινλανδία. Αυτή είναι η σημασία αυτών των συνεδρίων. Η επιθυμία και ο στόχος μας είναι μέσω αυτών των εκδηλώσεων να παρέχουμε την ευκαιρία να ακούμε τις απόψεις διαφόρων ομάδων στην ήπειρό μας, να συζητούμε ακόμη και επίμαχα ζητήματα, να διαμορφώσουμε κοινές στάσεις, αλλά και να αντιμετωπίσουμε τις αντίθετες απόψεις.
Θέλω να τονίσω ότι γνωρίζουμε πολύ καλά τα ιστορικά και πολιτικά προβλήματα που υπάρχουν μεταξύ ορισμένων λαών και, κατά συνέπεια, μεταξύ εθνικιστικών ομάδων στην Ευρώπη. Αναγνωρίζουμε το γεγονός αυτό και θέλω να τονίσω ότι η συμμετοχή μας στο Κογκρέσο δεν συνεπάγεται παραίτηση από τις αρχές μας. Το συνέδριο είναι μια ευκαιρία για όλους τους φορείς που καλούνται να παρουσιάσουν τις ιδέες τους, το όραμά τους για την Ευρώπη και το πρόγραμμά τους. Για τους Σέρβους, το συνέδριο είναι μια μεγάλη ευκαιρία για το αν κάποιος ενδεχομένως στην Κεντρική Ευρώπη εξακολουθεί να έχει κάποια προκατάληψη εναντίον του σερβικού λαού, να απορρίψει τέτοιες απόψεις. Πάντα καταθέτω την δική μου υπέροχη εμπειρία με τους Σέρβους, και ιδίως την μοίρα των Σέρβων στο Κόσοβο και τα Μετόχια, αλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί μεροληπτική, επειδή γνωρίζουν την προσήλωσή μου προς τον σερβικό λαό.
Στην Ευρώπη, μεταξύ των εθνικιστών, υπάρχει μια διαμάχη για ορισμένα θέματα. Η κίνησή σας έχει σαφείς απόψεις και είναι σεβαστές. Πιστεύω ότι καταλαβαίνετε ότι αν θα συμμετάσχετε σε αυτό το συνέδριο, αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι υποχωρείτε από τις αρχές σας. Εγώ μπορώ να επαναλάβω την επίσημη πρόσκληση προς την Σερβική Δράση, την οποία άλλωστε έχουμε ήδη αποστείλει αμέσως μετά τη σύγκληση του συνεδρίου. Θα σήμαινε πολλά η συμμετοχή σας, αλλά όποια και αν είναι η τελική σας απόφαση στο θέμα αυτό, να είστε σίγουροι ότι δεν θα αλλάξει τίποτα όσον αφορά τις αδελφικές μας σχέσεις.

Με πίστη στον Θεό!

ΚΟ / πηγή

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Η αποϊεροποίηση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

ΚΟ: Η Αριστερά αρέσκεται να δημιουργεί είδωλα (και το κάνει πολύ καλά) που θα εξυπηρετήσουν την ατζέντα της. Πρόσωπα σαν τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον Μαντέλα και φυσικά τον Τσε, είναι σήμερα όχι μόνο αποδεκτά και «σεβαστά» τοις πάσι, αλλά έχουν ενσωματωθεί στην κουλτούρα του δυτικού ανθρώπου και μπορείς να τα δεις παντού από σχολικά βιβλία έως trendy τσάντες. Είναι κάτι σαν «άγιοι», πρόσωπα υπεράνω πάσης κριτικής και φυσικά αμφισβήτησης. Την ίδια ώρα βέβαια οι αριστεροί και οι πάσης φύσεως «προοδευτικοί» αρέσκονται να λοιδορούν οτιδήποτε συνδέεται με την Παράδοση (ειδικά από τον χώρο της Θρησκείας) και επιδίδονται σε σφοδρή επίθεση κατά προσώπων που προέρχονται από τον χώρο της Παραδοσιακής Δεξιάς κοσμοαντίληψης. Μια πολιτική ή θρησκευτική προσωπικότητα, είτε είναι εν ζωή είτε όχι, εφόσον δεν ανήκει στον χώρο τους, θα προσπαθήσουν είτε να μειώσουν το βεληνεκές της, είτε να την εκθέσουν στο κοινό τονίζοντας κάποια τρωτά του χαρακτήρα της ή σκοτεινές πλευρές του βίου της. Βλασφημούν τον Χριστό και τους Αγίους, επιτίθενται με λύσσα σε ιεράρχες, συκοφαντούν ιστορικές μορφές, ξεφτιλίζουν τα εθνικά σύμβολα και λογίζονται «ανατρεπτικοί», ενώ την ίδια ώρα στήνουν τους δικούς του βωμούς και απαιτούν καθολική προσκύνηση στα δικά τους είδωλα. Και αλλοίμονο στον «αιρετικό» που θα επιχιερήσει να αποκαθηλώσει ή έστω λίγο να κλονίσει το είδωλό τους.          

Στις 15 Ιανουαρίου εορτάστηκε στις ΗΠΑ η "Martin Luther King Day". Θεσπίστηκε ως εθνική εορτή το 1983 επί Reagan.

Τον Νοέμβριο του 2017, ο Donald Trump έδωσε εντολή στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ (National Archives) να απελευθερώσουν εκατοντάδες παλαιότερα σφραγισμένα έγγραφα που αφορούσαν τη δολοφονία του Προέδρου John F. Kennedy. Μεταξύ αυτών των εγγράφων περιλαμβάνονταν και δύο αρχεία του FBI τα οποία, κάπως περίεργα, ελάχιστη σχέση έχουν με τη δολοφονία του Κένεντι. Δεν θα σχολιάσουμε εδώ την έκθεση του FBI του Μαΐου του 1967 με τίτλο “Racial Violence Potential in the United States This Summer” ("Είναι δυνατόν να υπάρχει φυλετική βία στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό το καλοκαίρι"). Θα δούμε το δεύτερο έγγραφο Martin Luther King, Jr., an Analysis, που χρονολογείται από τις 12 Μαρτίου 1968, μόλις τρεις εβδομάδες πριν από τη δολοφονία του.

Πάντα πονάει όταν καταστρέφεται το είδωλο κάποιου. Μέσα από αυτά τα είδωλα κάποιος προσδιορίζει τον εαυτό του και μέσα από αυτά φαντασιώνεται ένα «καλύτερο κόσμο» και κάπως έτσι νιώθει και ο ίδιος «καλός».

Τα κυριότερα χτυπήματα εναντίον του Κινγκ είναι ότι έκανε λογοκλοπή για την διδακτορική του διατριβή στη συστηματική θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ότι συχνά ασχολείτο με εξωσυζυγικές σεξουαλικές επαφές και ότι ήταν στενά συνδεδεμένος με το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ (CPUSA). Ο φάκελος του FBI ασχολείται με αυτά τα δύο τελευταία ζητήματα, σε μερικές περιπτώσεις λεπτομερώς και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήταν λίγο περισσότερο από έναν εξαρτημένο άτομο από το σεξ και ένα όνομα - δόλωμα για το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Τα σεξουαλικά παραπτώματα βλάπτουν φυσικά την κληρονομιά του Κινγκ, αλλά στα πενήντα σχεδόν χρόνια από το θάνατό του, οι φίλοι και οι θαυμαστές του έχουν επιτυχώς εξαγνίσει πολλά από αυτή στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το άρθρο της Wikipedia. Στο τμήμα με τίτλο "Μοιχεία", οι συγγραφείς του άρθρου και οι διάφορες πηγές τους αναφέρονται τρυφερά σε "σχέσεις" του Κινγκ, σε "ειδύλλια", σε "απιστίες" και σε "τυχαία ζευγαρώματα". Ο συνάδελφος του Κινγκ και διάδοχος στο Southern Christian Leadership Conference (SCLC), Ralph Abernathy (φώτο αριστερά) έγραψε για την «αδυναμία του για τις γυναίκες» και ισχυρίστηκε ότι είχε «δυσκολία με τους πειρασμούς». Ένας άλλος αρθογράφος περιγράφει την απερισκεψία του Κινγκ ως «μια μορφή μείωσης του άγχους» που του προκαλούσε "οδυνηρές και κατά καιρούς συντριπτικές ενοχές".

Το ξέπλυμα των σεξουαλικών ορέξεων του Κινγκ συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα, το CNN ονόμασε τις αποκαλύψεις του εγγράφου για τη συμπεριφορά του Κινγκ ως "υπαινιγμούς και ισχυρισμούς για την προσωπική ζωή του Κινγκ" και περιγράφει τη συμπεριφορά του Κινγκ απλά ως "εξωσυζυγικές σχέσεις και άλλες σεξουαλικές δυσλειτουργίες". Το CNN παραθέτει τον σημερινό διευθυντή του Martin Luther King, Jr. Ινστιτούτου Έρευνας και Εκπαίδευσης που κατηγορεί τους συντάκτες του εγγράφου (ή ίσως τον ίδιο τον Trump) ότι επιχειρεί να «βλάψει τη φήμη του Martin Luther King».

Έτσι, βασικά, στα μάτια της Αριστεράς, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, είναι «θύμα» που είναι τόσο αθώος όσο θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι και εξακολουθεί να είναι ένοχος.

Τι αποκαλύπτει λοιπόν το FBI; Στην τελική ενότητα της έκθεσης, με τίτλο «Προσωπική Συμπεριφορά του Κινγκ», δηλώνει ότι τον Φεβρουάριο του 1968, ενώ διοργάνωνε ένα «εργαστήριο» για την αστική ηγεσία στο Μαϊάμι, ο Κινγκ προσέλαβε πόρνες με χρήματα που προέρχονταν από το Ίδρυμα Ford. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την κατάχρηση αλκοόλ και τις ομαδικές σεξουαλικές πράξεις τις οποίες το FBI περιγράφει ως «παρεκκλίνουσες από το φυσιολογικό». Το FBI αναφέρεται επίσης στο πώς ο Κινγκ συμμετείχε σε ένα άλλο «όργιο με σεξ και αλκοόλ» στην Ουάσιγκτον το 1964. Οι σεξουαλικές πράξεις ήταν τόσο "φυσικές όσο και αφύσικες" σύμφωνα με το FBI και εκτελούνταν "για την ψυχαγωγία των θεατών".

Στη δεκαετία του 1960, αυτό ήταν το πρότυπο για τον Κινγκ, ο οποίος, σύμφωνα με το FBI, "εξακολούθησε να ασκεί κρυφά τις σεξουαλικές του εκτροπές, προσέχοντας να διατηρείται για τον κόσμο μια εικόνα για τον εαυτό του ενός ηθικού ηγέτη θρησκευτικών πεποιθήσεων".

Όσο για την βόμβα σχετικά με σεξουαλικά παραπτώματα, ο φάκελος αποκαλύπτει ότι ο Κινγκ μπορεί να έγινε ο πατέρας ενός κοριτσιού εκτός γάμου με τη σύζυγο ενός «εξέχοντος οδοντιάτρου στο Λος Άντζελες». Επίσης είχε σεξουαλικές σχέσεις με την τραγουδίστρια της φολκ Joan Baez.

Σημειώστε πώς οι υπερασπιστές του Κινγκ αναφέρονται σε όλα αυτά ως "προσωπική ζωή" του Κινγκ ή, όταν αναγκάζονται να παραδεχτούν τις υπερβολές του, μόνο με τους πιο ανόητους όρους, όπως "σχέσεις". Όχι, ο Κινγκ δεν είχε μόνο "σχέσεις". Είχε σεξ πάρτι. Επιπλέον, η ανάλυση του FBI δεν παραβίασε την "προσωπική ζωή" του Κινγκ επειδή αυτό που έκανε ο Κινγκ δεν ήταν απλώς προσωπικό. Αυτό που κάνει κανείς στην κρεβατοκάμαρα με την σύζυγό του ή με κάποιο άλλο πρόσωπο είναι "προσωπικό". Θα συμφωνήσω μάλιστα ότι αυτό που κάνεις διακριτικά σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως "προσωπικό." Τα όργια με σεξ και αλκοόλ από την άλλη πλευρά, ειδικά εκείνα που αφορούν πόρνες που πληρώνονται από χρηματοδότες, δεν μπορούν να θεωρηθούν «προσωπικά». Όχι, μια τέτοια συμπεριφορά είναι αρκετά δημόσια - αν και δεν είναι υποκριτική - όταν αφορά ένα δημόσιο πρόσωπο που αφιερώνει τη ζωή του στο να κρατά όμηρο το έθνος του σε μη ρεαλιστικά υψηλά ηθικά πρότυπα.
Ακόμα πιο προκλητικό για την έκθεση του FBI - παρόλο που αναφέρθηκε λιγότερο από τότε που αυτή έγινε γνωστή - είναι ο ισχυρισμός ότι ο Κινγκ συχνά ενεργούσε κατ’ εντολή των κομμουνιστών αφεντικών του. Εκεί που υπάρχουν δύο σελίδες που αφορούν την σεξουαλική κακή συμπεριφορά του Κινγκ αμφισβητώντας την υψηλή ηθική του θέση ως είδωλο της Εποχής των Πολιτικών Δικαιωμάτων, υπάρχουν δέκα περίπου σελίδες που καλύπτουν τις κομμουνιστικές δραστηριότητές του θέτοντας αυστηρά σε αμφισβήτηση τις πνευματικές τους ικανότητες ως γνήσιου ηγέτη. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το όνομα Stanley Levison εμφανίζεται πολλές φορές στο έγγραφο. Ο Levison ήταν Εβραίος δικηγόρος και "έξυπνος, αφοσιωμένος κομμουνιστής", ο οποίος ενεργούσε για πολλά χρόνια ως βοηθός αρχηγός του Κινγκ και ο οποίος χρησίμευε επίσης ως κρυφός χρηματοδότης για το κομουνιστικό κόμμα των ΗΠΑ (CPUSA). Το FBI ισχυρίζεται ότι ο Κινγκ συχνά απευθυνόταν στον Levison για να πάρει οδηγία και έγκριση πριν ενεργήσει κάτι και ότι ο Levison χρησιμοποίησε τον Κινγκ για να προωθήσει την κομμουνιστική ατζέντα (η οποία από τη δεκαετία του 1960 περιελάμβανε τη σύνδεση του λεγόμενου «ελευθεριακού κινήματος των Νέγρων» με την προσπάθεια του πολέμου κατά του Βιετνάμ) .

Ο Levison (δεξιά στην φώτο) προσεταιρίστηκε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1956. Ήταν τόσο αφοσιωμένος στην υποστήριξη του Κινγκ, όσο και στην προώθηση των κομμουνιστικών στόχων. Συμμετέσχε ενεργά σε δράσεις συγκέντρωσης κεφαλαίων για τον Κινγκ, υπηρετούσε ως νομικός του σύμβουλος σε ορισμένα θέματα, πρότεινε υλικό ομιλίας γι’ αυτόν, συζητούσε με τον Κινγκ για διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχε ο Κινγκ, τον καθοδηγούσε όσον αφορά την αποδοχή ή την απόρριψη διαφόρων δημόσιων εμφανίσεων και δεσμεύσεων και τον βοήθησε σε θέματα που σχετίζονταν με άρθρα και βιβλία για τα οποία ο Κινγκ είχε προετοιμαστεί.

Σύμφωνα με το FBI, ο Levison έγραψε επίσης ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του King “Do We Go From Here: Chaos or Community?Ωστόσο, το πιο απογοητευτικό είναι ο ισχυρισμός του FBI ότι ο Levison θεωρούσε τον Κινγκ «έναν αργό στοχαστή» και επέμεινε ότι ποτέ δεν θα έκανε δηλώσεις χωρίς πρώτα να ζητήσει την έγκριση του Levison ή των άλλων συμβούλων του. Ο Levison χρησίμευσε επίσης ως βοηθός ταμίας του SCLC στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Επίσης, σύμφωνα με το FBI, ο Levison και άλλες πηγές μέσα στο CPUSA έβλεπαν τον Κινγκ ως έναν αφοσιωμένο μαρξιστή-λενινιστή, ο οποίος για προφανείς λόγους έπρεπε να κρατήσει αυτό το γεγονός καλά περιτυλιγμένο. Αλλά οι σχέσεις του με τον κομμουνισμό, όπως δείχνει το FBI, ήταν αρκετά σαφείς. Ένας από τους πλησιέστερους συμβούλους του Κινγκ, ο Clarence Jones, παντρεύτηκε την κομμουνίστρια κόρη του εκδότη William H. Norton. Άλλοι κομμουνιστές συνάδελφοι του Κινγκ συμπεριέλαβαν τον Hunter Pitts O'Dell, τον Lawrence Reddick, τον Bayard Rustin, τον Cordy Vivian, τον Randolph Blackwell και τον Harry Wachtel.

Ο Wachtel και ο Rustin ειδικότερα ενήργησαν ως παίκτες πίσω από τη σκηνή, οι οποίοι επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν την ιδιότητα του Κινγκ ως νικητή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, προκειμένου να «εισάγουν το Κινγκ στο ζήτημα του Βιετνάμ» και τελικά να παραχωρήσουν τη νίκη στους Βιετκόνγκ. Αλλά ο Κινγκ, ο οποίος προφανώς δεν γνώριζε πολλά για τη διεθνή πολιτική, ήταν σχεδόν ακατάλληλος για τη δουλειά. Όταν μια εφημερίδα του έθεσε δώδεκα ερωτήσεις σχετικά με τη θέση του για το Βιετνάμ, ο Κινγκ διαβίβασε τις ερωτήσεις στον Levison. Επιπλέον, μετά τον βομβαρδισμό του Βόρειου Βιετνάμ το 1966, τα μέσα ενημέρωσης πίεζαν τον Κινγκ για μια απάντηση. Έπρεπε να συζητήσει με τον Levison και τον Rustin πριν δώσει κάποια απάντηση. Όπως δείχνει το έγγραφο του FBI, αυτό δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ζητούσε συχνά συμβουλές και οδηγίες από τους συμβούλους του πριν ενεργήσει, ειδικά από τους Εβραίους Wachtel και Levison. Επίσης, παρά την άρνηση για οποιουσδήποτε δεσμούς με το κομμουνιστικό κόμμα, οι θέσεις του και οι δηλώσεις του σπάνια έπεφταν μακριά από την επίσημη πλατφόρμα του CPUSA.

Το γεγονός ότι δύο από τους πιο σημαντικούς συμβούλους του Κινγκ ήταν Εβραίοι δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη για κανέναν. Ο Benjamin Ginsburg, στο απαραίτητο έργο του “The Fatal Embrace”, δείχνει με ακρίβεια πόσο πραγματικά καπελωμένο από τους Εβραίους ήταν το Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων:

«Οι εβραϊκές οργανώσεις συνεργάστηκαν επίσης στενά με τις ομάδες πολιτικών δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 στους αγώνες τους για λογαριασμό του δικαιώματος ψήφου και για την κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού των δημόσιων εγκαταστάσεων και καταλυμάτων. Η εβραϊκή συνεισφορά περιλάμβανε σημαντικό μέρος της χρηματοδότησης για τέτοιες ομάδες πολιτικών δικαιωμάτων όπως η NAACP και η CORE. Εβραίοι δικηγόροι βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της νομικής επίθεσης κατά του αμερικανικού συστήματος απαρτχάιντ. Ο Stanley Levinson, παλιός αξιωματούχος και οργανωτής συγκέντρωσης κεφαλαίων για το Αμερικανο-Εβραϊκό Κογκρέσο, έγινε ο επικεφαλής σύμβουλος του Martin Luther King, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει ως βασικός οργανωτής συγκέντρωσης χρημάτων για τον ακτιβιστή Bayard Rustin. Ο Harry Wachtel ήταν σημαντικός νομικός σύμβουλος και οργανωτής συγκέντρωσης κεφαλαίων για το SCLC. Ο Levison και ο Wachtel ονομάζονταν συχνά «οι δίδυμοι Εβραίοι δικηγόροι του Κινγκ». Ο Jack Greenberg, επικεφαλής του Ταμείου Νομικής Άμυνας του NAACP, ήταν ο σημαντικότερος δικηγόρος πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Εβραίοι αποτελούσαν ένα μεγάλο τμήμα - ίσως το ένα τρίτο των λευκών που συμμετείχαν σε πορείες και διαμαρτυρίες πολιτικών δικαιωμάτων στο Νότο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960.

Οι πληροφορίες που παρουσιάζονται στο "Martin Luther King, Jr., An Analysis" απλώς υποστηρίζουν τα σημεία του Ginsburg καθώς και την πεποίθηση ότι ο Martin Luther King δρούσε συχνά ως εργαλείο για το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Υπάρχει ένα σχετικά μικρό εύρημα στην έκθεση του FBI που θα πρέπει να αναφερθεί πριν ολοκληρώσουμε. Προφανώς, εκτός από το ότι ήταν ακόλαστος και μυστικός κομμουνιστής, ο Martin Luther King και οι συνεργάτες του στο SCLC αποσπούσαν με κομπίνες χρήματα από την αμερικανική κυβέρνηση. Σε ένα σύντομο τμήμα με τίτλο "A Tax Dodge" το FBI δηλώνει ότι:

«Το SCLC δημιούργησε ιδρύματα για να λειτουργήσουν ως απαλλασσόμενες από φόρους οργανώσεις που θα ζητούσαν χρήματα για το SCLC. Για το σκοπό αυτό, ιδρύθηκε το “American Foundation on Nonviolence of New York City” και το ίδρυμα Southern Leadership Foundation του Σικάγου, Ιλλινόις. Καθώς χρειάζονταν χρήματα από το SCLC, ο Harry Wachtel φέρεται να διοχέτευε τα χρήματα από το American Foundation on Nonviolence στο SCLC.

Ως είδωλο της Αριστεράς, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, παρουσιάζεται σήμερα με δύο σημαντικούς τρόπους: ως παράγων ηθικής της «ισότητας» που υπερασπίζονται οι σημερινές δυτικές ελίτ και ως απόδειξη της «ηθικής υπεροχής» της Αριστεράς σε σχέση με τη Δεξιά. Χρησιμοποιώντας τον Κινγκ, η Αριστερά μπορεί να δικαιολογήσει τη βία εναντίον των εχθρών της απλώς υποστηρίζοντας ότι η μη βίαιη προσέγγιση του Κινγκ αποδείχθηκε αποτυχημένη. Όλες οι φυλετικές ανισότητες τα επόμενα χρόνια μετά το Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων μπορούν να θεωρηθούν ως απόδειξη αυτού. Το γεγονός ότι ο Κινγκ δολοφονήθηκε προσφέρει επίσης απόδειξη. Επειδή ο Κινγκ απέτυχε να φτάσει στην «Γη της Επαγγελίας» μέσω της μη βίας, η μόνη τακτική που απομένει για την Αριστερά είναι βεβαίως η βία. Αυτό είναι ουσιαστικά γιατί ο Martin Luther King δεν θα πεθάνει ποτέ σε μια πολυφυλετική κοινωνία: ως όπλο είναι πολύ χρήσιμος.

ΚΟ / πηγή

"Πως έπεσες εκ του βάθρου σου κατά γης"



Ελεύθερη απόδοση του: «πως έπεσες εκ του ουρανού, Εωσφόρε, υιέ της αυγής· συνετρίφθης κατά γης, συ ο καταπατών τα έθνη…» - Ησαΐας 14: 12.

Ή εκ του αρχαίου (Ο΄) :«πως εξέπεσεν εκ του ουρανού ο εωσφόρος ο πρωί ανατέλλων συνετρίβη εις την γην ο αποστέλλων προς πάντα τα έθνη..»


Δυστυχώς ανήκομεν επισήμως εις τον Μεσαίωνα...

  
 SkyWatcher

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το κράτος των Σκοπίων

Tο παρακάτω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του ιστορικού βαλκανολόγου Στέφανου Σωτηρίου «Το Μακεδονικό Ζήτημα - Οι Ισχυρισμοί των Σκοπίων που πείθουν την Διεθνή Κοινότητα» Εκδόσεις «Πελασγός», Αθήνα 2005. 
                  
                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι’
Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το κράτος των Σκοπίων

Στις 29 Νοεμβρίου 1943, στην πόλη Γιάιτσε της Βοσνίας, δημιουργήθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και το συνταγμά της με την μορφή που είχε  μέχρι την διάλυση της στις αρχές του  1990-91. Το 1943 όμως ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει και η χώρα δέχονταν πιέσεις από δύο πλευρές. Από την μία η Αγγλία και από την άλλη ο Τίτο με τον Στάλιν που ήθελαν να επιβάλουν κομουνιστικό καθεστώς. Οι πιέσεις των Άγγλων φάνηκαν πιο ισχυρές από εκείνες του Στάλιν, και έτσι ο Τίτο δέχτηκε στην πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση να συμμετάσχουν και εκπρόσωποι της αστικής δημοκρατίας. Έτσι ο Τίτο έγινε πρόεδρος της χώρας και ο Σέρβος Μίλαν Γκρόλ, (Mila Grol 1876-1952) έγινε αντιπρόεδρος (κάτι τέτοιο προέβλεπε και η συμφωνία της Γιάλτας, όπου η επιρροή  στην Γιουγκοσλαβία μοιράστηκε 50-50, μεταξύ  ΕΣΣΔ και Δύσης). Ο Γκρόλ ήταν πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος, θερμός οπαδός του κοινοβουλευτισμού και των οικονομικών ελευθεριών.
Παρά τις  διαφορές στην  ιδεολογία τους, η οποία δεν επέτρεπε μακροζωία στην νέα κυβέρνηση, ο βασικός λόγος  διαφωνίας Τίτο- Γκρόλ ήταν η Μακεδονία. Ο Γκρόλ δεν αναγνώριζε καμία ύπαρξη Μακεδονικού Έθνους, γλώσσας, πολιτισμού, και θεωρούσε ότι η ίδρυση του κρατιδίου αυτού έγινε για μειωθεί η  δύναμη και το έδαφος της Σερβίας εντός της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Αποκαλούσε μάλιστα  την «Μακεδονία του Βαρδάρη» ως τον «πνεύμονα της Σερβίας».[1]

Αυτή η διαφωνία έγινε και η αφορμή  για το τέλος  της πολιτικής του καριέρας και της εξορίας του στο Λονδίνο. Έτσι, ανενόχλητα πλέον οι κομουνιστές άρχισαν να  κτίζουν την νέα Γιουγκοσλαβία, στην βάση της ισοτιμίας των 6 εθνών, των 11 εθνοτήτων και των αμέτρητων μειονοτήτων, μεταξύ των οποίων δεν υπήρχαν ΜΟΝΟ η Ελληνική και η Βουλγαρική στην Λ.Δ.Μακεδονία.

Ο Σβέτοζαρ Βουκμάνοβιτς – Τέμπο, (Svetozar Vukmanović-Tempo 1912-2000) Mαυροβούνιος Σέρβος στην καταγωγή, ήταν ο υπεύθυνος στο Κ.Κ.Γ για τα θέματα αντίστασης στην  “Μακεδονία”, ιδρυτής  του ΝΟΦ στην Φλώρινα, μαζί με τον Ιωαννίδη του ΚΚΕ και μαζί βέβαια με τον γ.γραμ. του Κ.Κ.Mακεδ. Λάζαρο Κολισέφσκι, (Lazar Kolisevski 1914-2000) του οποίου ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος, διότι μετά την λαχτάρα με τον Μεθόδιο Σιατόρωφ (Metodi Shatorov 1897-1944) (πρωτος Γ.Γ. του ΚΚ Μακεδονίας) ο Τίτο ήθελε μεγαλύτερο βαθμό ασφαλούς εφαρμογής των σχεδίων του στα Σκόπια.
Γράφει λοιπόν ο Τέμπο: «Ο Σιατόρωφ  ήταν πράκτορας των Βουλγάρων και οι ενέργειες του εμπόδισαν τον μακεδονικό λαό να περάσει στην αντίσταση. Στην Μακεδονία δεν υπάρχει θέμα ύπαρξης Βουλγάρων παρά μόνο συνεργασία του Σιατόρωφ με τον βουλγαρικό στρατό κατοχής, που με την βία επέβαλαν στους Μακεδόνες να  τους δεχτούν ως απελευθερωτές»[2].

Αυτή την εξήγηση δίνει για  την στάση του Μεθόδιου Σιατόρωφ ο Τέμπο (δηλαδή την άρνηση του πρώτου να αντισταθεί στον βουλγαρικό στρατό κατοχής, λέγοντας ότι: «Οι Βούλγαροι είναι πατριώτες και απελευθερωτές μας», απάντηση που έκανε τον Τίτο να τον αντικαταστήσει άμεσα με τον Κολισέφσκι!) και αποδίδει σε  βία που ασκήθηκε στον πληθυσμό, αυτήν την μαζική έξοδο των Σκοπιανών στους δρόμους, με βουλγαρικές σημαίες και φωτογραφίες του Βασιλιά της Βουλγαρίας και του Χίτλερ, να υποδεχτούν τον βουλγαρικό στρατό ως απελευθερωτικό:

«Επίσης, ούτε θέμα ελληνικών πληθυσμών υπάρχει στην Μακεδονία του βαρδάρη. Αντιθέτως στην Μακεδονία του Αιγαίου, υπάρχει αρκετό σλαβικό στοιχείο. Στην Μακεδονία του Αιγαίου, το 10% του πληθυσμού είναι σλαβικό. Αλλά σε ορισμένες περιοχές, όπως η Πέλλα, η Φλώρινα και η Καστοριά, το σλαβικό στοιχείο φτάνει το 60%. Γι’ αυτό ζητήθηκε από το ΚΚΕ συνεργασία πάνω σε αυτό το θέμα. Το ΚΚΕ στην αρχή ήταν διστακτικό και αρνήθηκε να συζητήσει, φοβούμενο  την αντίδραση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας. Ο Μακεδονικός  λαός παρουσίαζε πλειονότητα στην Καστοριά, Φλώρινα και Πέλλα, περιοχή που ήταν σχετικά μικρή σε σχέση με αυτήν που κατοικείται από Μακεδόνες, στην Μακεδονία του Πιρίν (Βουλγαρία). Έτσι το θέμα αλλαγής των συνόρων με την Ελλάδα αφέθηκε γι’ αργότερα, αναμένοντας την νίκη του ΚΚΕ»[3]

Γεγονός λοιπόν αναμφισβήτητο ότι οι προθέσεις του Τίτο ήταν η προσάρτηση της Μακεδονίας. Διαβάζοντας και μελετώντας την σκέψη όλων των Γιουγκοσλάβων ιθυνόντων εκείνης της εποχής, βλέπουμε ότι ο Τέμπο, που ήταν από τους πλέον μετριοπαθείς, αφού οι περισσότεροι δεν έμεναν στην Πέλλα, Φλώρινα Καστοριά, αλλά ζητούσαν ολόκληρη την Μακεδονία, μέχρι τα πομακοχώρια της Θράκης! Ενέργειες φανατικών, όπως του αρχηγού του ΣΝΟΦ (σλαβομακεδονικού εθνικοαπελευθρωτικού μετώπου) στρατηγού Αποστόλσκι, που μετέφερε το πυροβολικό του στην μεθόριο, στα υψώματα του Γευγελή, το 1944, με σκοπό να βομβαρδίσει την Θεσσαλονίκη και αποσοβήθηκε  ο βομβαρδισμός το τελευταίο ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ από τον ίδιο τον Τίτο.


Επίσης, γεγονός αναμφισβήτητο είναι και ο ρόλος του ΚΚΕ στην Μακεδονία. Ο Τίτο περίμενε την νίκη του ΔΣΕ του Μάρκου Βαφειάδη, για να κάνει την αλλαγή συνόρων. Ο Μάρκος Βαφειάδης είναι ένας από του δύο ξένους ήρωες των Σκοπίων.[4] Ο άλλος είναι ο Κροάτης Ιωσήφ Μπρόζ Τίτο, 12ο παιδί φτωχής οικογένειας, που υιοθέτησε και ανέλαβε να μεγαλώσει ένας Εβραίος μυλωνάς, ονόματι Μπρόζ (Franjo Broz).
Επίσης είναι αναμφισβήτητο, ότι ο άνθρωπος που κινούσε όλα τα νήματα του μακεδονικού,ο Τέμπο, μιλάει για ΣΛΑΒΙΚΟ στοιχείο και όχι για Μακεδονικό, όπως το εννοούν σήμερα οι σκοπιανοί.

Πράγματι ο Τίτο στηρίζονταν πολύ στην νίκη του ΔΣΕ και του καπετάν Μάρκου. Αλλά το ΚΚΕ, η πολιτική πτέρυγα του ΔΣΕ, ήταν λίγο δύσπιστο απέναντι στον Τίτο και ο Τέμπο, μας εξηγεί το γιατί:

«Ήδη από πολύ νωρίς ανεξέλεγκτα σλαβικά ανταρτικά τμήματα εισέρχονταν στην Ελλάδα και προέβαιναν σε σφαγές και λεηλασίες, Φυσικά το ΚΚΓ δεν είχε καμία ανάμιξη σε αυτό.
Ο Βάντσε Μιχαήλοφ, εγκάθετος των Βουλγάρων, στρατολογούσε τους κυνηγημένους από την Ελλάδα Μακεδόνες, τους μάζευε και τους οργάνωνε στη Μπίτολα (Μοναστήρι) και τους έστελνε στην Ελλάδα για σφαγές και λεηλασίες. Έτσι, οι Έλληνες κομουνιστές είχαν δίκαιο να είναι εν  μέρει δύσπιστοι. Εκτός αυτού υπήρχε και μια κακή προϊστορία. Ο κίνδυνος από τον Πανσλαβισμό ήταν κάποτε ορατός και ζητούσε επίμονα έξοδα στο Αιγαίο. Η πολιτική του ΚΚΓ όμως, δεν ήταν επεκτατική και βασίζονταν στην αρχή της ισοτιμίας των λαών Και αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν οι Έλληνες κομουνιστές ».[5]

Ο Τέμπο ήταν αυτός που μίλησε νωρίτερα για αλλαγή συνόρων που προσδοκούσε η Γιουγκοσλαβία, τουλάχιστον με την προσάρτηση Καστοριάς, Φλώρινας και Πέλλας. Ο Τέμπο είναι ο αυτός που λίγες σελίδες πιο κάτω  κατηγορεί το ΚΚΕ ότι αδικαιολόγητα φοβάται, γιατί οι Γιουγκοσλάβοι κομουνιστές δεν ήταν κακοί και ιμπεριαλιστές σαν τους κακούς Πανσλαβιστές! (απλώς ήθελαν την μισή Μακεδονία για… ανθρωπιστικούς λόγους!).

Και συνεχίζει, δίνοντας μας και τον λόγο που τελικά επιλέγη να δημιουργηθεί αυτό το κράτος, αλλά και το λόγο που επιλέγη να βαπτιστεί Μακεδονικό (άσχετα αν η διαμάχη με τον Στάλιν τον εμπόδισε να στηρίξει το ΚΚΕ μέχρι τέλους, ώστε να νικήσει ο ΔΣΕ στον Γράμμο και στο Βίτσι το 1949).

«Ο Μακεδονικός λαός δεν γνώρισε την ελευθερία του και τα δικαιώματα του στην Ελλάδα και στην Βουλγαρία. Στην Γιουγκοσλαβία όμως απέκτησε δικό του κράτος, ισότιμο με όλα τα άλλα κράτη της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Έθεσε όμως τις βάσεις για μελλοντική απελευθέρωση των αδελφών του. Η Λ.Δ. Μακεδονίας έγινε ΠΥΡΗΝΑΣ και ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την ΕΝΩΣΗ της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ στο εγγύς ή στο ΑΠΩΤΕΡΟ  ΜΕΛΛΟΝ».[6]

Άρα το κρατίδιο και το "έθνος" αυτό το ίδρυσαν οι δημιουργοί του, όχι για να ζήσει σε αυτό ελεύθερα κάποιος Μακεδονικός λαός, αλλά προς εφαρμογή ενός μελετημένου σχεδίου αρπαγής της Μακεδονίας  από την Ελλάδα.

Ας περάσουμε τώρα στην περίοδο της δεύτερης φάσης του ελληνικού εμφυλίου (1946-49). Η Ελλάδα καίγονταν τότε από τις φλόγες του πολέμου Οι κομμουνιστές υπό την καθοδήγηση του Τίτο και της υπουργού εσωτερικών της Σερβίας Μίτρα Μίτροβιτς, που κατέστρωσε το όλο σχέδιο συνεργασία με τον ΔΣΕ, επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγούμενου ειδεχθές έγκλημα το οποίο καταδικάστηκε από όλα τα κράτη τoυ κόσμου και από τον ΟΗΕ. Το «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ»[7].

Η Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία ασχολήθηκε πολύ με αυτό το θέμα, αλλά δυστυχώς δεν έβγαλε τα ίδια συμπεράσματα με την παγκόσμια ιστοριογραφία. Παρουσιάζει αρχικά τον ελληνικό εμφύλιο σαν την «ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1945-49» στην οποία ο πόλεμος δεν γίνονταν μεταξύ των Ελλήνων, αλλά μεταξύ Ελλήνων και «Μακεδόνων».[8] Παρουσιάζεται σαν όργιο σφαγών επί των «Μακεδόνων» τόσο από τους «Μοναρχοφασίστες». Ένα όργιο, που ανάγκασε 28.000 παιδάκια, από 3 μηνών έως 12 ετών να ζητήσουν καταφύγιο στην αγκαλιά της ελεύθερης μάνας, της Λ.Δ. Μακεδονίας! Και στο τέλος οι γενναίοι Μακεδόνες αγωνιστές, εξορίζονται στα ξερονήσια του Aιγαίου, ενώ μεγάλο μέρος αυτών εξορίζεται  και προσφυγοποιείται στην Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία και φυσικά στην Γιουγκοσλαβία[9].

«Οι Έλληνες μοναρχοφασίστες χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μακεδόνων. Ακόμα και αγγλικό στρατό  έφεραν προς βοήθεια. Οι  Μακεδόνες  είχαν στον αγώνα αυτό μοναδική συμπαράσταση  στο γενναίο πρόσωπο του στρατηγού Βαφειάδη»[10]

Έτσι οι Μακεδόνες παρουσιάζονται σε όλα τα σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία, σαν ο πιο βασανισμένος λαός του κόσμου.  Όλα τα έντυπα, από τις εγκυκλοπαίδειες, τα πανεπιστημιακά, τα επίσημα ως τα πλέον ανεπίσημα, λαμπρύνουν την «Β΄Μακεδονική Επανάσταση  του 1946-49» και αμαυρώνουν την Ελλάδα για την αποτρόπαια γενοκτονία σε βάρος των «Μακεδόνων».
Οργανώνονται συναντήσεις «Παιδιών φυγάδων του Αιγαίου», εκείνων των τρίμηνίτικων και τετραμηνίτικων μωρών που αποφάσισαν από μόνα τους να καταφύγουν (προφανώς μπουσουλώντας, αν και τα τρίμηνα δεν μπουσουλάνε ακόμα!) στην Λ.Δ.Μακεδονία το 1948-49 για να γλιτώσουν από του Έλληνες γενοκτόνους!!! Παιδιά που έγιναν γενίτσαροι, ενώ οι γριές μανάδες τους στην Μακεδονία, Θεσσαλία και Ήπειρο κυρίως, τα ψάχνουν ακόμα και σήμερα μέσω του διεθνούς ερυθρού σταυρού.
Στην συνέχεια η απομονωμένη (λόγω της σύγκρουσης Τίτο-Στάλιν το 1948) και εξαντλημένη Γιουγκοσλαβία, ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποια στηρίγματα, άρχισε, με εντολή των Αμερικανών, να προσεγγίζει την Ελλάδα και την Τουρκία δημιουργώντας το 1952 το βαλκανικό σύμφωνο, ένα σύμφωνο που σκοπό είχε να στηρίξει τον Τίτο σε περίπτωση επίθεσης από τον Στάλιν (Από τα παράδοξα της  ιστορίας, η Ελλάδα θα υπερασπίζονταν τον ολετήρα της και το δημιούργημα του, τους «Μακεδόνες»!). Οι σχέσεις  όμως των δύο κρατών ποτέ δεν ήταν αληθινά θερμές και συμμαχικές. Και αιτία φυσικά οι συνεχείς προκλήσεις των Γιουγκοσλάβων για την Μακεδονία. Δεν υπήρχε διεθνές φόρουμ, δεν υπήρχε ξένος διπλωμάτης, που να  συναντιόνταν με διπλωμάτη του Τίτο και να μην του τίθονταν το θέμα της Μακεδονίας. Το 1964, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα του ανθελληνισμού, ο Βλάχος Γ.Αβέρωφ, συναντήθηκε με τον επίσης Βλάχο και Ηπειρώτικης επίσης καταγωγής υπουργό εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας, Κότσο Πόποβιτς και συμφώνησαν να παγώσει η γιουγκοσλαβική πλευρά την προπαγάνδα και την όξυνση, για να αναπτυχθούν οι διακρατικές σχέσεις. Και έτσι κύλησε μια ήρεμη περίοδος μέχρι το 1967. Τότε η γιουγκοσλαβική πλευρά ξέχασε την συμφωνία και ξαναέφερε το Μακεδονικό στην ημερήσια, καθημερινή, διάταξη. Αιτία, η εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, η οποία τόλμησε να κάνει στρατιωτικές ασκήσεις στα ελληνο- σκοπιανά σύνορα στην Φλώρινα! Αυτό λοιπόν το θεώρησαν πρόκληση και το παιχνίδι ξαναφούντωσε, απομονωμένης ούσης της Ελλάδος διπλωματικά, λόγω Χούντας. Το 1969, αρχίζει δειλά μια επαναπροσέγγιση  που εξελίσσεται μέχρι το 1992. Τότε ο Στέλιος Παπαθεμελής, ως Υφ/γός παιδείας,  κατοχυρώνει με νόμο την μη αναγνώριση των πτυχίων των πανεπιστημίων των Σκοπίων,  όχι για το επίπεδο σπουδών (το οποίο τότε ήταν πολλαπλώς ανώτερο των ελληνικών Α.Ε.Ι.. Υπενθυμίζουμε ότι τον Γληγόρωφ κυριολεκτικά τον ανασυναρμολόγησαν μετά την βομβιστική επίθεση που υπέστη,  και δεν τον έστειλαν στο Χιούστον που πάει ο Μητσοτάκης, η στο Χέρρφιλντ που πήγε ο Παπανδρέου), αλλά επειδή τα μαθήματα και τα πτυχία εκδίδονταν στην ανύπαρκτη "μακεδονική γλώσσα". Οι Σκοπιανοί διαμαρτύρονται και προβάλλουν τις αγαθές τους διαθέσεις για την Ελλάδα. Γράφουν και λένε στον τύπο ότι τόσο πολύ αγαπούν την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό, που μέχρι και «μεταπτυχιακά Μυκηνολογίας και έρευνα για την γραμμική γραφή Β΄ έχουν  εγκαθιδρύσει στα Πανεπιστήμια τους για να τον προβάλλουν. Εκδίδουν  επίσης, το περιοδικό ‘ζωντανή αρχαιότης’ από το 1957».

Αξιέπαινη λοιπόν η προσπάθεια των Σκοπίων. Ξέρουν τι κάνουν. Γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα εγκαταβιούν πολλοί "προοδευτικοί" όλων των αποχρώσεων. Και από την άλλη  κάνουν και την δουλειά τους. Διότι χιλιάδες  ξένοι φοιτητές εισέρχονται και εξέρχονται  ως επιστήμονες  από αυτά τα πανεπιστήμια.
 Έφτιαξαν αυτά τα κέντρα για να παραχαράσσουν πιο εύκολα την ιστορία. Διότι σε αυτά εισέρχονταν και εξέρχονταν  χιλιάδες ξένοι φοιτητές ως διδάκτορες.  Ετσι λοιπόν επιστήμη και πολιτική προχωρούν μαζί σαν ένα σώμα στην διπλανή χώρα. Αντίθετα στην Ελλάδα, κάποιοι εθνοπατέρες στην Αθήνα αντέδρασαν όταν  αποφασίστηκε να μετονομαστεί η Βιομηχανική Θεσσαλονίκης σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, για να «μην προκαλέσουμε  την καλή διάθεση των Σκοπίων»!!!

Το ιστορικό ινστιτούτο, παρά την Ακαδημία Επιστημών, των Σκοπίων και το επηρεαζόμενο από αυτό ινστιτούτο του Βελιγραδίου, έφτασαν το 1998 να απειλήσουν  την Ελλάδα μέσω  «επιστημονικής» έκδοσης, που υπογράφει ο Σέρβος «επιστήμονας» Δρ. Ντράγκαν Σούμποτις με αφορμή το  πρόβλημα του Κοσόβου.

«Η Ελλάδα και η Βουλγαρία θα πρέπει να ασκήσουν όλη τους την επιρροή  προς την Αλβανία, να μην υποθάλπει τους Αλβανούς του Κοσόβου. Διότι η έκρηξη του Κοσόβου οδηγεί σε γενικό αναδίπλωμα του εθνικού προβλήματος στα Βαλκάνια και τότε θα βρεθεί και η Ελλάδα  σε αδιέξοδο, διότι,  είναι μια χώρα που δεν αναγνωρίζει μειονότητες και ανθρώπινα δικαιώματα. Αφ΄ ενός μεν κόπτεται για τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών, αφ εταίρου δεν αναγνωρίζει τους Μακεδόνες, που αριθμούν εντός της Ελλάδος σε 220.000»[11]

Στο βιβλιο για  την νεώτερη ιστορία  (την  μετά το 1944, την σοσιαλιστική), ο  καθηγητής στο Βελιγράδι Τζιώρτζιε  Στάνκοβιτς παραποιούσε  κάπως και τα λόγια του Στρατάρχη Τίτο προς τους Σκοπιανούς σε ανοικτή συγκέντρωση στα Σκόπια το  1945.

«Ο Τίτο στις 11.05.1945, αντιτάχτηκε δημόσια  στο αίτημα των Μακεδόνων για αλλαγή των συνόρων με την Ελλάδα, λέγοντας στους Μακεδόνες: δεν γίνεται να αλλάξουμε σύνορα σε βάρος της Ελλάδος γιατί είμαστε σύμμαχοι. Θα απαιτήσουμε όμως να αναγνωριστούν τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας στην Ελλάδα».
Φυσικά αυτά που  δίδασκε και έγραφε ο Στάνκοβιτς στα βιβλία του μικρή σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ο περίφημος λόγος του Τίτο στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων στις  11.05.1945 ήταν ο εξής:

Τίτο: Έχετε όπλα;
Λαός: Εχουμεε!
Τίτο: Θέλετε να πολεμήσετε για την ελευθερία σας;
Λαός: Θέλουμεεε!
Τίτο: Εφόσον το θέλετε, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε. Δεν θα αδιαφορήσουμε για την τύχη των  αδελφών μας, Μακεδόνων του Αιγαίου[12] !

Τελειώνοντας με τον Τίτο θα αναφέρουμε και τον πραγματικό λόγο της σύγκρουσής του με τον Στάλιν.
Ο Τίτο επιθυμούσε διακαώς την δημιουργία  μιας Παραδουνάβιας και Βαλκανικής ομοσπονδίας, υπό την ηγεσία του, η οποία θα έπαιζε τον ρόλο της τρίτης υπερδύναμης μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Ο Τίτο ήθελε να υποτάξει στην αυτοκρατορία που ονειρεύονταν την Βουλγαρία, την Βόρειο Ελλάδα, την Αλβανία, την Ρουμανία και την Ουγγαρία. Η πληροφορία αυτή βασίζεται σε απόρρητη έκθεση του τότε αμερικανού πρέσβη στο Βελιγράδι Τζώρτζ Κάνον, προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τον πρόεδρο Τρούμαν. Δημοσιεύτηκε στο επίσημο ιστορικό περιοδικό της σερβικής Ακαδημίας Επιστημών «Istorija 20 og Veka» αρ. 2, του 1983, από τον ιστορικό Ντράγκισα Μούγκος.
Έτσι οι Τίτο-Στάλιν διαφώνησαν για την μοιρασιά της εξουσίας και όχι για πατριωτικούς λόγους, όπως διδάσκονταν οι Σκοπιανοί και οι άλλοι Γιουγκοσλάβοι.

[1] Branko Petranovic, Istorija Jugoslavijeσελ. 215
[2] Svetozar Voukmanovic Tempo, Borba za Balkan, σελ. 18
[3] Tempo »» »» »»» »»» »»» σελ. 217
[4] Izgubljena Borba  Generala Markosa ( Ο χαμένος αγώνας του στρατηγού Μάρκου) Beograd, 1987.
[5] Svetozar Vukmanovic, Tempo, σελ. 227
[6] Svetozar Vukmanovic, σελ. 254
[7] Ν. Ροδίτσα, το δεύτερο παιδομάζωμα. Την έρευνα για το ποιος κατάστρωσε και έδωσε εντολή να γίνει το παιδομάζωμα την έκανε ο Ελβετός δημοσιογράφος  Basseches.
[8] Dragan Kljagic,Izgubljena Pobeda Generala Markosa, Beograd, 1987
[9]  Dragan Kljagic »»»  »»  »»»»  »»»»»»
[10] Dragan Kljagic  »»»» » »»»»  »»» »»
[11] Dragan Subotic, Balkan Krajem ’80 , sel 185
[12]  Govorite  na Marsal Tito, Kultura, Skopja 1949, σελ. 11 (Οι λόγοι του στρατάρχη Τίτο)